Στάχτες και βροχή

Κεφάλαιο 2ο

Τώρα.
Αχιλλέας ,23 ετών.

<<Δεν ακούω κουβέντα.Σε δύο μέρες επιστρέφεις. Το κατάλαβες;>>Η φωνή του, στο τηλέφωνο, βαρούσε μέσα στα κεφάλι μου,σκληρή όπως πάντα.

Η υπομονή μου  τελείωνε.

Έβγαλα ένα τσιγάρο, από το πακέτο μου.

Ψυχραιμία.

Το ακούμπησα στα χείλη μου, χωρίς να το ανάψω. Ακούγοντας τη φωνή στο ακουστικό, να χάνει τον έλεγχο όλο και πιο πολύ.

Ο μεταλλικός αναπτήρας στα χέρια μου, άναβε, έσβηνε, καθώς έπαιζα με το καπάκι με αγχωμένες κινήσεις.

Έχει αρχίσει να με εκνευρίζει πολύ αυτός ο καριόλης.

Δεν με αφήνει να ανασαίνω.

Μόλις εκτελέσω μια απαίτηση του, αμέσως ζητάει την επόμενη.

Και συνήθως είναι πολλή χειρότερη.

Κάθε φορά με εκπλήσσει, πόσο δημιουργικός γίνεται, στο ό,τι μου ζητάει.

Πολλές φορές θα ήθελα να στρέψω τη κάννη του όπλου μου, στον κρόταφο του ή να του τη χώσω μέσα στο στόμα.

Να την πατήσω.

Να δω τα μυαλά του, να τινάζονται στον αέρα.

Δεν γίνεται όμως ,οι συνέπειες θα είναι πολύ χειρότερες.

<< Αν δεν είσαι σε δύο μέρες εδώ, η συμφωνία μας έχει ακυρωθεί. Το ακούς; Θα βρεθείς με μια σφαίρα στο κεφάλι, να τελειώσει η μίζερη ζωή σου και ας μου είσαι πολύτιμος. Και ξέρεις τι άλλο θα γίνει. Θέλεις να γίνει αυτό που θες τόσο να αποφύγεις;Πες μου.Θέλεις;>>

Η φωνή του ακούστηκε κυνική .

Να παίξω μαζί του, αυτό θέλω.

Δεν του αξίζει ένας γρήγορος θάνατος.

Μόνο ένας βασανιστικός.

Σε αυτό ήμουν ο καλύτερος και η φήμη μου το έδειχνε αυτό.

Τα κάνεις όλα για εκείνη.
Θυμήσου ,όλα τα κάνεις για εκείνη.

Τα δάχτυλα μου, πέρασαν από τα χαραγμένα γράμματα πάνω στον αναπτήρα.

Α.Η.

Για εκείνη.

Έσφιξα τα δόντια μου ,σε βαθμό που νόμιζα ότι θα εκραγεί η γνάθος μου.

Καριόλη,όχι τώρα .

Τώρα θα τη γλυτώσεις, αλλά η μέρα σου θα έρθει.

Τότε θα χορέψω, πάνω στο πτώμα σου.

<<Εντάξει.Θα γίνουν όλα όπως θέλεις. Σε δύο μέρες θα είμαι εκεί>>.