Στάχτες και βροχή

Κεφάλαιο 22ο

Τώρα.
Ηρώ ,18 ετών.

Μετά από λίγα λεπτά, είμασταν μαζεμένοι στο σαλόνι.

Έχω στο πάτωμα ,η Ξένια και Μάρκος πάνω στο καναπέ.

Να τρώμε, από τα αραδιασμενα πακέτα από ντελιβερι.

Η μουσική να παίζει από πίσω, κομμάτια από "The Neighborhood".

Με μπουκωμένο το στόμα, εγώ και ο Μάρκος επί ένα πεντάλεπτο, να λογομαχούμε ασταμάτητα.

<<Δε το πιστεύω ότι σε κλείδωσε μέσα.
Το μαλακισμένο θα του σπάσω τα μούτρα.Και εσύ αντί να βγεις στο μπαλκόνι ή έστω μετά να του πετάξεις το κομοδίνο στο κεφάλι ,τον πήδηξες>>.

Η Ξένια αμήλιτη ,με το στόμα γεμάτο συνέχεια, δε χάλαγε το ρυθμό της

Θεέ μου πρέπει να μην έχει φάει για μέρες, για να ξεσπάει έτσι

<<Δικό μου σώμα, δικιά μου απόφαση.>>του είπα περήφανη.

<<Ναι, αλλά τόσοι άνθρωποι στο κόσμο και εσύ πήγες με το λυσσασμένο σκυλί,>> συνέχισε , βάζοντας δύο πατάτες στο στόμα ,με το κουτάκι αναψυκτικό έπειτα να ζαρώνει στα χέρια του.

<<Λέει ,αυτός που έχωνε τη γλώσσα του ασυστολα στο λαιμό του Φίλιππου>>.

<<Τι να πω ....Κάνεις δεν αντιστέκεται στη γοητεία μου,>>είπε με ένα ηλίθιο ύφος τεντόνοντας το σώμα του προς τα πίσω.

<<Θεέ μου με εκνευρίζεις τόσο, αυτή τη στιγμή που θα μπορούσα να σε πετάξω από το μπαλκόνι,>>τον έδειξα με το χέρι κάνοντας έπειτα τη κίνηση βολής.

Κοιταχτήκαμε για ένα λεπτό νευριασμένα.

Έπειτα σκάσαμε στα γέλια.

Με τον Μάρκο ήταν το συνηθισμένο μας αυτό.
Μαζί δε κάναμε και χωριά δε μπορούσαμε.

<<Απλά μου τι δίνει και το ξέρεις.Δεν σου κάνει καλό.
Πάντοτε ήξερα ότι θα γινόταν αυτό, κάποια στιγμή γιατί παίζατε με τη φωτιά.
Και τώρα τι είστε μαζί και θα κάνετε οικογένεια η κάτι τέτοιο;Χαρά που θα κάνει ο Γιαννάκης και η Ελεάνα,>>είπε με αηδιασμένο ύφος.

<<Σοβαρέψου.Ουτε και εγώ ξέρω τι είναι αυτό.Άλλωστε μια φορά έγινε μόνο και δε το συζητήσαμε >>.

Που να ξέρω τι σκατά θέλω.

Μέδουσα κάνε κάτι ξανά.

<<Μια φορά ;Τσάμπα οι φήμες,>> μου είπε γελόντας.

<<Μάρκο έλεοοος.>>