Στάχτες και βροχή

Κεφάλαιο 21ο

Τώρα
Ηρώ, 18 ετών.

"Honey wiskey" από "Nothing But Thieves" έπαιζε από τη λίστα μου ,στο λάπτοπ .

Χρώματα στο καμβά μπροστά μου, διαμόρφωναν το σκηνικό, καθώς το κορμί μου λικνιζόταν στη μουσική.

Γιατί αν είναι να αποτυπώνεις τους εφιάλτες σου, η μουσική αποτελεί τη κάθαρση.

Χρυσό με μια πινελιά.

Το βλέμμα μου ήταν συνέχεια καρφωμένο στα χέρια του Αχιλλέα που χτυπούσαν , ασταμάτητα το τιμόνι στη διαδρομή μέχρι το σπίτι.

Με επέστρεφε τελικά με το αμάξι του Ορφέα.

Ένα πορτοκάλι Chevrolet Corvet Z06.

Εγώ ακόμα να φοράω τη μπλούζα του , ξυπόλητη.

Ούτε να ντυθώ δε πρόλαβα με τον πανικό που προκάλεσαν η Αθηνούλα,το άλογο και το αμάξι.

Η καρδιά μου είχε κατέβει στο στομάχι, γιατί δεν ήταν σα το δικό του.

Καθώς ανέβαινε το βελάκι ταχύτητας ,δε ξέρω και εγώ που προσευχόμουν.

Στο Θεό,στο Βούδα, στη θεά Κάλι.

Σε όλο το δωδεκάθεο.

Έτοιμος να σκάσει ,ούρλιαζε στο τηλέφωνο.

<<Δε με ενδιαφέρει Άρη,πως θα το βρεις .Δε με νοιάζει αν θα πρέπει να πλακώσεις έναν έναν από όσους ήταν πάρτι .Το αμάξι μου το θέλω χτες,>>κόκκινος με εκείνη τη φλέβα στον κρόταφο να έχει εκτιναχτεί.

Κάποιες φορές το ορκίζομαι πως είναι οντότητα από μόνη της.

<<Γαμώ το κέρατο μου.Το μπουρδέλο μου μέσα,>>συνέχησε κλείνοντας απότομα το κινητό και αλλάζοντας ταχύτητα με φόρα ,σχεδόν σπάζοντας τον μοχλό.

Είχε εμμονή με το αμάξι του από τότε που το πρωτοπήρε.

Ώρες ασχολούνταν με αυτό.

Αν ήταν η μηχανή στη θέση του δε θα έκανε έτσι .

Τις μηχανές τις άλλαζε σαν τα πουκάμισα.

Αλλά το αμάξι ήταν ιερό.

Δεν άφηνε κανέναν να το ακουμπήσει.

Πέρα από το Γαβριήλ .

Γιατί λέει ξέρει να εκτιμάει τα ξεχωριστά και ιδιαίτερα, περισσότερο από τον καθένα.

Ούτε εμένα με άφηνε.

Να το οδηγήσω ούτε λόγος .

Μάταια τον παρακαλούσα να μου μάθει να οδηγάω.