Στάχτες και βροχή

Κεφάλαιο 59ο

Τώρα.
Ηρώ,18 ετών.

<<Νιώθω μόνος,τις περισσότερες φορές,>>μου έλεγε ο Αχιλλέας.

Τα περισσότερα βραδιά τελευταία μιλούσαμε καθώς οι μέρες περνούσαν και πλησιάζε αυτό που δε μπορούσαμε να αποφύγουμε.
Μου έλεγε τα όνειρα που έβλεπε.

<<Έχει σκοτάδι γύρω μου.Έπειτα βλέπω τα χέρια τους να με αγγίζουν να γελάνε.
Και εγώ κρατιέται από τη σκέψη μου ξανά και ξανά .Φωνάζοντας το όνομα σου.Νιώθω το πόνο μέσα μου κάθε φορά που έκανα αυτό που δεν ήθελα για να σε προστατεύσω.>>

Του χάϊδευα το πρόσωπο απαλά μέσα στο σκοτάδι.

<<Θα το εκανα ξανά και ξανά.Οσες φορές και να έπρεπε.Αλλά γαμώτο πονάει >>.

Λύγιζε η φωνή του.

<<Το ίδιο και εγώ.Δε μπορώ να τα λέω το ξέρεις .Είναι σα να ζωντανεύουν ξανά.
Κάθε μέρα γίνονται πιο έντονα.
Ένα κομμάτι μου πεθαίνει κάθε φορά.Αλλα κρατιέται και εγώ από την εικόνα σου.>>

Ακούμπησε το δάχτυλο του στα χείλη .

<<Καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί με αγαπάς,>>συνέχισε.

<<Αυτό αναρωτιέμαι και εγώ.Εισαι εγωιστής, υπερπροστατευτικός.Μου έκανες τη ζωή κόλαση για ένα διάστημα Τέρμα ζηλιάρης,>>του έλεγα περιπαιχτικά

<<Α,έτσι έ;>>
Άρχισε να με γραγαλάει στα πλευρά μου που ήταν το ευαίσθητο σημείο μου.

<<Σταμάτα,>>του έλεγα προσπαθόντας να ξεφύγω αλλά μάταια.
Ήρθε από πάνω μου και με ακινητοποιήσε.

Μου χαμογέλασε.

<<Είναι αλήθεια όλα αυτά που λες αλλά..>>

<<Έχεις μεγάλη καρδιά,βάζεις τον ευατό σου σε δεύτερη μοίρα για τους άλλους.Κανεις τα πάντα για τους φίλους σου και ότι αγαπάς.Με κάνεις να θέλω να είμαι καλυτερή κάθε μέρα Εχεις γίνει και καλό μάγερας.>>συνέχισα κουνόντας τα φρύδια μου.

<<Α,ώστε έτσι μικρή μου Ηρώ για τα πανκεικς μου με θέλεις.>>

Συνέχισε με με γραγαλάει με περισσότερη μανία .

Ήμουν ευτυχισμένη με σα σε όλο αυτό το χάος.
Οι μέρες περνούσαν δεν είχε μείνει πολύ.

Η Εύα μας προετοίμαζε ακόμα περισσότερο.

Είχα βρεθεί και κρυφά με την Έρη για να δούμε τις τελευταίες λεπτομέρειες.

Αλλά ανάμεσα σε αυτά περνούσαμε γενικά ευχάριστα στο σπίτι.
Κάπως δηλαδή γιατί για εμάς μιλάμε .
Ήταν η ηρεμία πριν τη καταιγίδα.