Στάχτες και βροχή

Κεφάλαιο 63ο

Τώρα.
Ηρώ,18 ετών.

Η ουσία έκαιγε τα ρουθούνια μου και το στόμα.
Το χέρι του κρατούσε το πανί στο πρόσωπο μου με δύναμη.

Ήθελα να ουρλιαξω,αλλά δε μπορούσα.
Μουρμούριζα προδότη ,ξανά και ξανά καθώς ο Γαβριήλ με έσέρνε στο αμάξι.

Τα πόδια και τα χέρια μου τινάζονταν στον αέρα χάνοντας σιγά σιγά τη αίσθηση.

Όχι,όχι
Δεν έπρεπε να γίνει έτσι.
Θα πεθάνουν.
Θα τους σκωτώσουν.
Δε πρόλαβα να πω σ'αγαπώ .
Δε πρόλαβα να μπω αντίο .

Το γέλιο του Άγη στα μόλυνε τα αυτιά.
Ήθελα να σταματήσει.
Ήθελα με κάποιο τρόπο να με γυρίσει πίσω να πεθάνω μαζί τους.
Μαζί του.

Πονούσε η προδοσία και η συνειδητοποίηση πως έφταιγα σε ένα βαθμό εγώ ,για όλα όσα είχαν γίνει .

Η πόρτα από το αμάξι άνοιξε καθώς ο γλυκός ύπνος μούδιαζε τις αισθήσεις μου.
Το κορμί μου έκανε ένα τελευταίο σπασμό να αντισταθεί,πριν χαθώ
Τα δάκρυα μου έκαιγαν τα μάγουλα.

Πίστευα πως ήταν φίλος μου ,σύμμαχος.
Αλλά μας κάρφωσε δειλά.

Τα χέρια του με κρατούσαν σφιχτά την ώρα που με έβαζε μέσα και με ξάπλωνε στη πίσω θέση.

Η γλυκιά λήθη με καλοσώριζε και μια ζεστή ανάσα ακούμπησε το λαιμό μου.

<<Μου είχες πει κάποτε, πως δεν είμαι τόσο τρομακτικός όσο φαίνομαι.>>

Δεν καταλάβαινα γιατί μου το έλεγε αυτό.
Τι λόγο είχε να δικαιολοηθεί εφόσον όλα είχαν τελειώσει;

<<Δεν είμαι,>>ήταν τα τελευταία λόγια του πριν σβήσω.
Τα χείλη του φίλησαν απαλά το μαλλιά μου και εγώ κοιμήθηκα.

Μα γίνεται να είσαι τόσο ηλιθίος;

Σκέφτηκα καθώς κατάλαβα τι εννοούσε.
Θα μπορούσαμε να είχαμε βρει άλλο τρόπο και όχι αυτόν .

Τικ,τοκ.
Τικ τοκ.
Ο ήχος του ρολογιού ακουγόταν από κάπου.

Σταμάτα.
Σπαστικέ ήχε.
Με εκνευρίζεις.

Δεν ξέρω πόση ώρα είχε περάσει.
Αλλά οι αισθήσεις μου σιγά σιγά επανέρχονταν.
Το αίμα άρχισε να ζεσταίνει το κορμί μου δίνοντας μικρές ωθήσεις στου μυς μου.

Η αίσθηση κάτι μαλακού από κάτω μου με παρηγορούσε.

Τα δάχτυλα μου επεξεργάστικαν το ύφασμα απαλά.
Με μικρές σπασμωδικές κινήσεις.