Στάχτες και βροχή

Κεφάλαιο 47ο

Τώρα.
Αχιλλέας,23 ετών.

<<Τι στο καλό βλέπουμε αυτή τη στιγμή;>>
Με ρώτησε ο Ορφέας μόλις παρκάραμε της μηχανές.

Σήμερα είχαμε αφήσει την Ηρώ και τη Ξένια στη λέσχη που υποτίθεται η Ευά θα τους έκανε προοόνηση όταν ξαφνικά κάπου προς το μεσημέρι ήρθε ένα μήνυμα με μια διεύθυνση ,από όπου έπρεπε να πάμε να της ξαναπάρουμε.

Ο χόρος ήταν τεράστιος σα γήπεδο ανοιχτό.
Με ένα κτήριο δίπλα με μια καφετέρια αολή.
Γύρω γύρω υπήρχαν στόχοι για σκοποβολή.

Και εκεί στη μέση του ήταν στη σειρά τα παιδιά από τη λέσχη με τα κορίτσια και μπροστά η Ξένια, η Ηρώ ,ο Μάρκος και ο Φίλιππος.

Όλοι τους να κάνουν κάμψεις και η Εύα να είναι πάνω κάτω παερπατόντας.

<<Όλοι κάνετε σα μικρά παιδάκια .Κάμψεις το λέτε εσείς αυτό;>>

Φώναζε δυνατά.
<<Εσύ,>>φώναξε και πλησίασε τον Άρη.<<Το παίζεις σκληρός και δυνατός και μου δίνεις μόνο δύο καμψεις το δευτερόλεπτο;>>
Ο Άρης τη κοίταξε με νεύρα.
<<Μη με κοιτάς έτσι.Κουνήσου.>>

Βγάλαμε τα κράνη και πλησιάσαμε.

Όλοι ήταν καταϊδρωμένοι με τον ήλιο να μη βοηθάει.

<<Δέκα λεπτά διάλλειμα.>>

Φώναξε η Εύα όταν μας αντικήφθηκε.

<<Τους έχεις ξεκάνει έτσι;>>
Τη ρώτησα καθώς πλησιάζαμε .

<<Μπορείς να με διατάζεις και εμένα άμα θες δεν έχω πρόβλημα,>>
Είπε ο Ορφέας τρογιντας μια αγκωνιά από τον Γαβριήλ.

<<Εχ,προσπαθώ .Δηλαδή απορώ πως βγάζατε της αποστολές.Όλοι είναι εκτός φόρμας.Έπ ,είπα διάλλειμα αλλά όχι για εσάς τους δύο.>>
Φώναξε κοιτόντας τον Άρη και το Πέτρο που πλησίαζαν
<<Με μισές κάμψεις δε δικαιούσται τίποτα.Και Πέτρο, μη με κοιτάς έτσι θαβκανειςνακονεσυ επιπλέον γιατί στη σκοποβολή ούτε ένα σρόχο δε πέτυχες.>>

<<Μας κάνεις πλάκα τώρα;>>
Αναφώνησε ο Άρης.<<Τι είναι αυτή ρε;Το κορίτισι σου είναι αυτό;>>
Είπε κοιτόντα προς τον Ορφέα βκαι εκείνος τη κοίταξε με περηφάνια.

<<Εκατόν πενήντα κάμψεις ο καθένας.Και αν συνεχίσεις έτσι ,θα της αυξήσω.Και να ξέρεις έχω και μάτια από πίσω.>>

Οι δύο τους απομακρύνθηκαν ξεφυσόντας.

<<Εντάξει δε χρειάζεται να τους φέρεσαι τόσο σκληρά,>>της είπα .