Στάχτες και βροχή

Κεφάλαιο 15ο

Τώρα.
Ηρώ,18 ετών.

Πιστεύω ότι οι περισσότεροι ,είχαμε κάποιον ή κάποια στο σχολείο που μισούσαμε θανάσημα.

Που μας έκανε τη ζωή μαρτύριο και εμείς απλά ευχόμασταν κάθε μέρα, τυχαία να περάσει το λεωφορείο από πάνω τους, για να μην έρθουν στο μάθημα.

Να ζήσουμε μια φυσιολογική μέρα.

Μακάβριο, αλλά από το μυαλό όλων έχει περάσει.

Ακόμα και αυτονών, που δε θέλουν να το παραδεχτούν.

Αντώνης και Ευγενία Σοφού ,τα δίδυμα.

Ο είμαι καλύτερος από όλους και η μικρή  κυρία τέλεια.

Οι σπόροι του σατανά.

Αυτοί οι δύο, ήταν οι δικοί μου, βασανιστές.

Τσίχλες στα μαλλιά,κατεστραμμένα τετράδια,τρικλοποδιές ,
σκουντήγματα.

Τραβήγματα καρέκλας πριν κάτσω,και πολλά ακόμα.

Η Ηρώ το φρικιό.

Φυσικά έμπνευση δική τους ,γιατί διάβαζαν φανατικά, τα βιβλία της μάνας μου.

Δεν χρειαζόταν να έχεις πολύ μυαλό, έως και καθόλου ,αν κρίνεις από αυτούς τους δύο ,για να καταλάβεις ότι ένα και ένα κάνουν δύο.

Το χαρτί που μου είχαν κολλήσει πίσω στη πλάτη ,ήταν η αιτία να με φωνάζει όλο το σχολείο σχεδόν έτσι και να τρώω εκφοβισμό σε καθημερινή βάση.

Η ειρωνεία σε όλο αυτό όμως ήταν ,πως αν τα συναντούσες έξω ή τολμούσες να το πεις στη δασκάλα,η φάτσα τους, από βελζεβούλ, άλλαζε στο πιο γλυκό και αγγελικό προσωπάκι ,στο δευτερόλεπτο.

Τα παιδιά του Σοφού ,ήταν αδιανόητο να κάνουν τέτοια πράγματα .

Γιατί ήταν από καλή οικογένεια.

Ευγενική ,που πρόσφερε στη κοινότητα μας.

Μπούρδες...

Το κερασάκι στη τούρτα;

Ο παππούς τους, ήταν ο παππάς της ενορίας μας.

Παιδί παπά,διαβόλου εγγόνι.

Αν και ο ίδιος ο διάολος θα τα φοβόταν.

Γιατί ναι ,ήταν τόσο σκατόψυχα, αν και παιδιά.

Σοκαριστικό;

Για μένα όχι.

Το κακό είναι κακό και ας προέρχεται από το φώς.

Στα γενέθλια μου, στη πέμπτη τάξη,τα δέκατα μου, η μάνα μου τα είχε καλέσει, γιατί θα ήταν μεγάλη ντροπή να μη καλέσουμε την οικογένεια του παπά.