Στάχτες και βροχή

Κεφάλαιο 32ο

Η μικρή Ηρώ στη χώρα των σκιών.

Ήταν μικρή το ήξερε.
Έλεπε το δάσος δίπλα της .
Τα δέντρα τεράστια.

Τα ζουζούνια τραγουδούσαν μέσα στο σκοτάδι.
Η νύχτα τα κράταγε ξύπνια.

Τα μικρά της ποδαράκια περπατούσαν πάνω στο χώμα γυμνά.

Το φόρεμα της το κρατούσαν τα χεράκια της για να μη λερωθεί άσπρο που ήταν.

Το έσκασε από το δωμάτιο της με ένα φακό στο χέρι.

Έψαχνε τις σκιές που ερχόντουσαν στο δωμάτιο της κάθε βράδυ.

Την φόβιζαν.

"Σίγουρα από το σκοτεινό δάσος
έρχονται "
Σκέφτηκε.

Μάζεψε όλο το θάρρος που μπορούσε να χωρέσει στη καρδούλα της και μπήκε βαθιά μέσα στην αγκαλιά του σκοτεινού δάσους.

Περπατούσε ώρες αλλά δε μπορούσε να βρει πουθενά καμία σκιά.

Ξαφνικά στο βάθος είδε ένα μικρό φως να ξεπροβάλλει σα πυγολαμπίδα.

Το κοιτούσε καθώς εκείνο πλησίαζε.

Γρήγορα άρχησε να στορβηλίζεται γύρω της .

<<Άσε με, >>φώναξε με τη λεπτή φωνουλας της καθώς εκείνο έκανε κύκλους γύρω της.

Τα πόδια της σηκώθηκαν από το έδαφος με το φακό να πέφτει από τα χέρια της.

Το φως έγινε πιο γρήγορο γύρω της.

Πουφ...
Εμφανίστηκε....

Προσγειώθηκε πάνω σε γρασίδι.

Τα πουλιά γύρω της τιτίβιζαν.

Ζωάκια έτρεχαν γύρω της.
Λαγουδάκια .
Σκίουροι.
Αλεπούδες.

Ο ήλιος έριχνε τις ακτίνες του ανάμεσα από τα δέντρα.

<<Μα που είμαι;>>
Αναρωτήθηκε.

Ένας θόρυβος ακούστηκε από τα δέντρα. Τη τρόμαξε.

Εκεί ανάμεσα από τα κλαδιά μικρές φιγούρες παραμυθένιες ξεπρόβαλαν.

Νεράιδες.
Νάνοι .
Μυθικά πλάσματα.
Μέχρι και ένας μονόκαιρος.

Γύρω της παρατήρησε πως υπήρχαν μικρά σπιτάκια άλλα ξύλινα .
Αλλά από πέτρα.
Και άλλα μέσα στα δέντρα.

Ένας κάστορας με γυαλιά και γραβάτα τη πλησίασε.

Εκείνη τρομαγμένη έκανε βήματα προς τα πίσω πέφτοντας πάνω σε μια αρκούδα με καπέλο και μια κιθάρα.

<<Μη φοβάσαι μικρή Ηρώ,>>της είπε ο κάστορας.

<<Που βρίσκομαι ;Ποιοι είστε όλοι εσείς;>>τους ρώτησε.

Μια κουκουβάγια με κουστούμι της απάντησε.

<<Στην Ονειροχώρα >>>
Και μια μικρή νεράιδα κάθησε στον ώμο της.

<<Στην Ονειροχώρα.>>

<< Εεεεπ,τι κάνετε εκεί τρομάζεται το κορίτσι όλοι έτσι μαζεμένοι.Δε ντρέπεστε λίγο. Ελα εδώ γλυκιά μου.Θα πεινάς,>>φώναξε φώναξε ένας θηλυκός κύκνος με τη πόδια του και το πλαστή στα φτερά του βγαίνοντας από ένα ξύλινο σπιτάκι.

Τα ξωτικά μαζευτίκανε στα κλαδιά .
Ο μονόκαιρος κάλπασε

<<Μη κάνεις έτσι καλέ,>>της φώναξε ένας δρυοκολάπτης με ένα άσπρο τσουλούφι καθόλου ίδιο με του είδους του.

Χτυπόντας με το πλάστη τον κάστορα στο κεφάλι πήγε στην Ηρώ και τη σήκωσε σκουπίζοντας το φόρεμα της.

<<Έλα καλό μου θα είσαι κουρασμένο.>>
Της είπε.

<<Εμ, μπορεί να μου πεις τι κάνω εδώ;Εγω έψαχνα τις σκιές.>>

Ο πανέμορφος θηλυκός κύκνος κοίταξε γύρω του και όλοι σιώπησαν.

Έπειτα γονάτησαν όλοι μπροστά της

<<Μα τι κάνετε,>>τους φώναξε ξαφνιασμένη.

<<Περίμεναμε πολύ καιρό να έρθεις,>>της είπε η κουκουβάγια.

<<Έχω γράψει και τραγούδι για εσένα ,επιτέλους θα το ακούσεις>>της είπε η αρκούδα.

Όλοι άρχησαν να ζητοκραυγάζουν.

Οι νεράιδες μικρές και μεγάλες πετούσαν γύρω της.

<<Με περιμένατε καιρό;>>
Ρώτησε εκείνη με γουρλωμένα μάτια.

<<Ναι μόνο εσύ μπορείς να σώσεις την Ονειροχώρα.
Και εμείς είμαστε εδώ να σε βοηθήσουμε.>>

<<Εγώ να σώσω την Ονειροχώρα;Από τι;>>

<<Από το κακό το μάγο φυσικά.>>

Πετάχτηκε ένας λύκος.
Η Ηρώ οπισθοχώρησε.
Ο λύκος ήταν μεγάλος.
Μαύρος.
Τρομακτικός αλλά με ζεστή φωνή.

<<Είναι πολύ κακός.>>ακούστηκε ο συριγμός από ένα μαύρο φίδι που τυλίγονταν σέ ένα κλαδί

<<Μένει στο τέλος του δάσους.>>
Πετάχτηκε από ένα κλαδί μια κόκκινη αλεπού και με ένα πήδημα βρέθηκε μπροστά της.>>

<<Βλέπεις μικρή μου Ηρώ.Εκείνος και οι σκιές τους θέλουν να σκορπίσουν παντού το σκοτάδι.
Στην ονειροχώρα και στο δικό σου κόσμο,>>της είπε ο κάστορας.

Η Ηρώ κοιτούσε τον κάστορα έκπληκτη.

<<Και μόνο εσύ μπορείς να τον νικήσεις. Να μας σώσεις όλους.Αλλά πρώτα θα πρέπει να βρεις τη λευκή Μάγισσα>>.