Στάχτες και βροχή

Κεφάλαιο 20ο

Τώρα.
Αχιλλέας ,23 ετών.

<<Σκότωσε τον,>>ψιθυριστά με διέταζε,με τις παλάμες του να σφίγγουν τους ώμους μου.

Το όπλο έτρεμε στα χέρια μου.

Η κάννη του ταλαντεύονταν, μπροστά στην εικόνα ενός άντρα δεμένου , με αλυσίδες από την οροφή μιαςαποθήκης.

Φιμωμένος, οι κραυγές του έβγαιναν πνιχτές.

Με εμένα να σφίγγω τα μάτια μου, προσπαθόντας να διώξω αυτό που διαδραματιζόταν μπροστά μου.

Το τρέμουλο στο χέρι μου αυξάνονταν..

Οι κραυγές της γυναίκας και της κόρης του από τη δίπλα γωνία συγχρονίζονταν με τη ταχύτητα του.

Οι άντρες του Ghost τις κρατούσαν ,αναγκάζοντας τες να βλέπουν το βασανισμό του άντρα με όλες τις λεπτομέρειες.

Το αίμα έσταζε από το σώμα του αργά.

Το βλέμμα μου δεν έλεγε να το αφήσει.

Παρατηρούσα κάθε σταγόνα που κυλούσε από το δέρμα του .

Να σκάει στο δάπεδο.

Να διαλύεται.

<<Κοίτα τον.Δε το παίζει μάγκας τώρα,>>τον πλησίασε
χρυπόντας τον στο πρόσωπο.

<<Νόμιζες ότι μπορείς να μου ξεφύγεις.Πώς δε θα το καταλάβαινα;Πως θα σε άφηνα να το σκάσεις με τα χρήματα μου, Τραϊανέ;>>ο άντρας μούγκρησε ,καθώς εκείνος έστειλε τη γροθιά του ξανά στο πρόσωπο του.

Άρχησε να γελάει μανιακά χτυπόντας τον ξανά και ξανά.

Το αίμα να σκάει από τις πληγές.

Τα ακροδάχτυλα μου να τρέμουν στη σκανδάλη.

Η επίθεση, σταμάτησε με το γέλιο του να συνεχίζει.

Γύρησε προς εμένα.

Ο ιδρώτας έλουζε όλο μου το κορμί με το βλέμμα του καρφωμένο πάνω .ου.

Το δάχτυλο του πέρασε αργά πάνω από το αίμα που είχε ακουμπήσει το μάγουλο του.

Το έφερε προς το στόμα του και το έγλυψε.

Άρρωστε καργιόλη.

<<Ξέρεις τι γεύομαι τώρα;>>μου είπε καθώς οι παλάμες του έπιασαν απότομα το πρόσωπο μου.<<Φόβο.Αυτό κυλάει στο αίμα του.Γιατί ξέρει ότι αναπνέει τις τελευταίες του ανάσες.Ότι τα δευτερόλεπτα τρέχουν αντίστροφα.>>

Πέρασε τα χέρια του μέσα από τα μαλλιά του.

Άρχησε να προχωράει ξανά προς τη πλευρά του Τραϊανού.