Στάχτες και βροχή

Κεφάλαιο 28o

Γράμμα από το παρελθόν.

"......Θυμάσαι εκείνη τη νύχτα που είμασταν στη ταράτσα ,με ένα μπουκάλι μπύρα στο χέρι ,προσπαθώντας να πιάσουμε τα άστρα;

Ήταν τόσο καθαρός ο ουρανός που πιστεύαμε ότι μπορούσαμε να τα παγιδεύσουμε στη παλάμη μας ,σα πυγολαμπίδες.

Πάνω σε μια κουβέρτα γιορτάζαμε την επανάσταση της εφηβείας μας, κάνοντας όνειρα.

Το θυμάσαι;

Με ρώτησες καθώς με κρατούσες αγκαλιά, τι πιστεύω πως είναι η αγάπη.

Σου απάντησα πως η μαγειρική σου είναι χάλια ακόμα και μετά από τόσο καιρό.

Εσύ σούφρωσες τα χείλη σου και παραπονέθηκες.

"Αφου σου αρέσει το φαγητό μου;"μου είπες με παράπονο.

Σου απάντησα πως έλεγα ψέματα.

Θεέ μου μισούσα το φαγητό που έφτιαχνες, όταν έπρεπε, για να έχουμε κάτι να φάμε.

Ήθελα τόσο πολύ να στο πω.

Αλλά λάτρευα το τρόπο που κινούσουν στη κουζίνα.
Το αλεύρι πάνω στα μαλλιά σου .
Τις τσηρίδες που έβγαζες όταν πιτσιλούσε το λάδι.

Ή όταν καιγόσουν στο ταψί ,γιατί ξεχνούσες να βάλεις το γάντι.

Και εγώ πάντα σε μάλωνα.

Τους μορφασμούς που έκανες όταν δοκίμαζες και καταλάβαινες πως το φαι δεν ήταν καλό.

Και τη θλίψη στα μάτια σου, όταν συνειδητοποιούσες πως αυτό ήταν ,γιατί δεν είχαμε κάτι άλλο να φάμε.

Θαύμαζα το τρόπο που δε το έβαζες κάτω.
Μέρα με τη μέρα βελτιωνόσουν και ας μη το πίστευες.

Δε στο έλεγα γιατί δεν ήθελα να σε στεναχωρήσω.

Για μένα αυτό ήταν αγάπη.
Εσύ εκεί στη κουζίνα.
Θα μπορούσα να σε βλέπω για ώρες,μήνες , χρόνια.
Ήθελα να παγώσω το χρόνο
Την εικόνα σου..

Ξέρω ότι ήταν δύσκολο για εσένα να προσπαθείς.

Αναγκαστήκαμε να μεγαλώσουμε γρήγορα ,χωρίς να το θέλουμε.

Με κοίταξες όλο απορία, ακούγοντας τα λόγια μου, με τις παλάμες μου να αγκαλιάζουν τις γωνιές του προσώπου σου.

Νόμιζα πως τότε αυτό ήταν η αγάπη μονο.
Εσύ και εγώ.
Εκείνες οι στιγμές.

Όλες εκείνες που ξαναζήσαμε όταν βρήκα το δρόμο μου πίσω σε εσένα.