Στάχτες και βροχή

Κεφάλαιο 18ο

Τώρα.
Ηρώ, 18 ετών.

Πώς το καλό, οι επαγγελματίες κλέφτες, ανοίγουν τις  κλειδαρότρυπες τόσο εύκολα;

Στη τηλεόραση πάντα φαίνεται εύκολο.

Δύο συρματάκια μέσα στη τρύπα ,δύο τρεις κινήσεις και μετά κλικ και έτοιμο.

Πέντε λεπτά ισορροπούσα στις φτέρνες μου, σε βαθύ κάθισμα ,με δύο τσιμπιδάκια από τα μαλλιά μου στο χέρι να προσπαθώ να ανοίξω τη πόρτα.

Με κλείδωσε μέσα.

Μαλακισμένο,αν είναι δυνατόν .

Ποιος νομίζει ότι είναι;

Πάνω που πήγαινα να έχω έναν από τους καλύτερους οργασμούς της ζωής μου,πέρα από αυτούς που έδινα στον ευατο μου.

Να σηκωθεί και να φύγει.
Ας μη πω τίποτα για τον άλλον.

Που δεν έχει μάθει να χτυπάει πόρτες.

Πώς τολμάει να φεύγει χωρίς να τελειώσει αυτό που ξεκίνησε;

Και να μη με αφήσει να πάω και μαζί του.

Γαμιόλης...

Θεέ,μου είμαι τόσο τάπα.

Και μαστούρα.

Το κεφάλι μου γυρίζει.

Να τρέξει πίσω από τον άλλον.

Άλλος μαλάκας και αυτός.

<<Γαμωωωωώ.....>>>,φώναξα πετόντας τα  τσιμπιδάκια στο πάτωμα.

Κάθησα  κάτω ακουπόντας με τη πλάτη στη πόρτα.

Δεν έβγαζε πουθενά αυτό.

Δεν μπορούσα να ανοίξω τη πόρτα.

Η μουσική έπαιζε ακόμα δυνατά,αλλά οι φωνές από το κόσμο έξω, έδειχναν ότι κάτι συνέβαινε στη πισίνα.

Από εδώ δε μπορούσα να δώ, γιατί το δωμάτιο του Αχιλλέα έβλεπε μπροστά στο δρόμο.

Η Μέδουσα με κοιτούσε ,από τη γυάλα της κουνόντας τη γλώσσα.

<<Λίγη βοήθεια και από εσένα δε θα έβλαπτε >>

Ώραία αρχίζω και μιλάω με τα φίδια τώρα.

Έφερα τα χέρια μου στο πρόσωπο.

Με κλείδωσε εδώ μέσα και ποιος ξέρει πότε θα επιστρέψει.

Το κινητό μου.
Που είναι το κινητό μου;

Να πάρω τα παιδιά να με βοηθήσει, κάποιος να βγω από εδώ μέσα.