O GÜN

YANINDAYIM

Hayatım tepetaklak olmuş gibiydi. Aradan geçen üç hafta ile bazı şeyler değişmeye başlamıştı. Bazen dayanacak gücüm olmuyor bir duvarın kenarına çöküp ağlamak istiyordum. Bazen de gerçekten yapıyordum bunu.. Artık Seçil ve Baran'ı bildiğimiz için yanımızda rahattılar. Baran onu her öpüşünde içimde bir şeyler kırılıyordu. Her yerde de birlikte olduğumuz için ağlamadan duramıyordum. Onlara belli etmemek için sürekli bir şeyler uydurup yanlarından erken ayrılıyordum. Düşünmeden de duramıyordum. Neden ben değildim, neden Baran beni görememişti de onu görmüştü? Daha mı güzeldi? Seçil ile ne kadar istesem de eskisi gibi olamıyordum. Eskiden istediğimde onu arar her şeyi ona anlatabiliyorken şimdi aramıza bir mesafe girmişti. Aramak istemiyordum belkide aradığımda Baran ile birlikteyim demesini duymak istemiyordum. Baran ise hiç değişmemişti. Eskisi gibi her gün günaydınlaşır ve yatmadan telefon ile konuşurduk.

Derin ile birkaç kez konuşmaya çalıştım. Neden bu kadar öfkeli olduğunu hala neden  geçmediğini sordum ama beni düşündüğü için olduğunu söylüyordu. Benim de Seçil ile mesafe olmasına rağmen ben belli etmemeye çalışıyordum ama Derin net bir çizgi çizmişti. Seçil ile gerekmedikçe konuşmuyordu.  İşte benim korktuğum buydu. Ben Baran'a aşkımı itiraf ettiğimde de arkadaşlığımız sarsılacaktı.  Biliyordum.. Ama Baran bunu göze alarak seçmişti Seçil'i.. Hatta belki de bir gün bizim ve Seçil arasında seçim yapması gerekse belki de Seçil'i seçerdi.. Seçer miydi gerçekten. Bunu düşünmek canımı acıttı.
Yatağımdan kalkıp kahve triko takımımı giyip siyah mini çantamı taktım. Makyaj yapmayı severdim, saçlarımı da açık bırakıp hacimli şekilde hafif dalgalandırıp odamdan çıktım. Evde kimse yoktu. Türkan abla ise izinliydi. Ayakkabılarımı giyip güneş gözlüğümü de takıp evden çıktım. Biraz yürümek iyi gelirdi. Tam bahçe kapısından çıktığım anda bir kuryenin bana doğru elinde bir kutuyla geldiğini gördüm. Annem yine internetten bir şeyler söylemiş olmalıydı. Kurye bana yaklaşınca konuştu.
''Ece Kutay?'' benim adıma mı söylemişti?
''Evet benim'' Adam bir şeyler imzalatmadan, bir kod sormadan direk elime kutuyu tutuşturdu ve gitti. Eve dönüp kapıyı açıp içeri girdim.  Çok ağır değildi kutu ama hafif de sayılmazdı. Kıpkırmızı bir paketti. Üzerindeki kurdeleyi çözüp kapağını kaldırdım.
Kaşlarım çatıldı. Koca kutunun içi Antep fıstıklı çikolata paketi ile doluydu.  Köşede duran notu aldım elime.
    ''   Ağlama. ''
   ONUR SAYGINER

Şaşırmıştım. Onu son görüşümden beri hiç görmemiştim. Neden bunları göndermişti ki? Hesap da soramıyordum ki ne telefonu vardı ne de.. Aa restoran. Aslında oraya gidip geri verebilirdim. Evet evet öyle yapmalıydım. Kutuyu açtığım gibi kapatıp kucaklayıp evden çıktım. Caddeni köşesinden bir taksi çevirip restoranın adresini verdim. Yaklaşık yirmi dakika sonra restoranın önüne gelmiştik. Taksiciye ücreti verip indim. Restoranın merdivenlerinden çıkıp içeri girdiğim gibi karşı masamda Seçil ve Baran'ı görünce duraksadım. Hayır hayır onları hiç görmek istemiyordum. Yutkunup geldiğim gibi fark ettirmeden geri çıkacaktım ki Seçil beni gördü. Bana el sallamaya başlayınca zoraki bir gülümseme ile el salladım. Kucağımdaki kutu ile birlikte onlara doğru ilerledim.
''Ece selam, ne yapıyorsun elindeki ne?'' Seçil merakla sormuştu. Sırayla kalkıp bana sarılıp geri oturdular. Oturmaya niyetim yoktu.
''Önemli bir şey değil bir arkadaşımın ona getirdim. Siz ne yapıyorsunuz?'' dedim Baran'a dönüp. Gülümsedi Seçil'in elini tuttu.
''Annem akşam yemeğine Seçil'i davet etti onun heyecanını bastırmaya çalışıyoruz.'' Ya hayır gerçekten Ece gözlerin dolamaz. Lütfen yapma. Gülümsedim.
''Harika bir ha-haber bu'' Seçil'de utanarak bana döndü.
''Teşekkür ederiz aslında annesi ile tanışıyorum zaten ama babası ve kardeşleriyle tanışacağım için heyecanlıyım''
''Merak etme hepsi sıcakkanlı insanlar, iyi geçecektir akşamınız. Neyse benim gerçekten acelem var haberleşiriz.'' Deyip yanlarından ayrılmaya yeltendim. Baran kolumdan tutup ayağa kalktı.