To Trust the Dawn

Chapter 42

Chapter 42

Binilisan ko ang paglalakad. Because fuck him, I can feel him following me after that because I heard his footsteps from behind. My mind was in haze as I tried to think where to go dahil parang biglang nawalan ako ng kaalaman sa paligid ko. Namamawis ang mga palad ko, at mas lalong nadagdagan ang mga bala ng pawis sa noo ko.

I was so brave spitting those words to him... wherein deep inside my heart, I felt something break like a shattered glass. Nagpanggap akong malakas kahit ang totoo'y nanginginig na ang kabuoan ko. Maybe this is what my therapist called 'defense mechanism', because my last memory with him before I lost my memories were me, trying to be strong while defending myself.

Siguro... sa kaloob-looban ko, iniisip kong mangyayari ulit 'yon kaya kahit wala pa man siyang sinasabi ay parang dinidepensahan ko na ang sarili ko. I furiously wiped the tears that suddenly welled up in my eyes. Galit na galit dapat ako, pero bakit mas lumalamang ngayon ang sakit?

It's like him calling me by that name again after five years... is a trigger. Sinasapawan nito ang galit na gusto kong iparamdam sa kaniya.

Napatingin ako sa mga paang nagpatuloy sa paghakbang sa lugar na hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng mga ito. I raised my gaze. I abruptly came to a halt upon realizing that this place is the end of the entire lot that Sir Moreau owns for his restaurant. I was already in the vast garden behind the Terre Savoureuse---just a few meters away from it.

This was my favorite place to go whenever I'm done with my work. Maraming malalawak na mga puno na nakapalibot, and various kinds of flowers are also here including the edible flowers that are included in the recipes. Bago makakapasok ay may nagmimistulang entrance pa na reverse letter U ang naka-porma, also designed with various kinds of flowers at kulay dilaw at berde ang nangingibabaw na mga kulay rito.

But despite it being my favorite place, I can't find the comfort that it brings to me. Kahit mahangin naman ay mas lalo lamang akong pinagpapawisan sa tensyon na namumuo sa 'kin nang mas naging malapit sa tenga ko ang mga yabag mula sa likuran. My breathing hitched, kasabay ng dahan-dahan kong pagkuyom sa mga kamao.

I quickly wiped my sweats first before bravely facing him. Hindi mapakali ang kaloob-looban ko... pero hinayaan ko ang sariling suotin ang maskara ng pagpapanggap---that shows that seeing him is nothing. Mas lalo ko lang pinalamig ang mga mata nang kaunti na lang ay magkakatapat na ang mga paa namin sa lupa.

I directly bore my eyes into his when he was already few inches away from me. Hindi nagbago ang emosyong nakita ko sa mga mata niya kanina. Ngayon ay tila magigiba na ang palagi kong pinipiling paniwalaan na wala lang sa kaniya lahat dahil... sa intensidad ng emosyon na nakikita ko sa mga mata niya.

If he could read minds, maybe he was able to read how I mentally gasped upon seeing the vividness of his grey eyes again... this close. Lalo na nang tumapat ang sinag ng araw sa mga mata niya.

Why does he have to own those kinds of eyes? It brings back so much memories. I'm getting distracted, at pakiramdam ko... nahihipnotismo akong pakinggan siya sa kung ano ma'ng sasabihin niya.

But fuck, I shouldn't. I should focus on my goal to act professional and won't go beyond that. Just because of his grey eyes? Ang dami-dami ko nang nakitang may ibang kulay ang mga mata bukod sa itim dito sa France kaya bakit ako magpapa-apekto? He's not special.

"Are you deaf? Haven't you heard what I said?" sarkastiko kong tanong.

Mas diniinan ko pa ang pagtitig sa mga mata niya dahil mas lumamang na ang galit sa 'kin ngayon, taliwas kanina na muntik ko nang baliin 'yon dahil lang nakita ko na naman ang kulay ng mga mata niya. That was a stupid act. Wala sa bokabularyo ko ang maging marupok. Para lang 'yan sa mga tanga.