නුඹ සිඹින්නේ මගෙ සිත විතරද?

97

" මහත්තයෝ ලෑස්තිද??"

" ම්ම්ම් පොඩ්ඩක් ඉන්න......... ආ දැන් සම්පූර්ණයි........"

දිනුග මිදුලේ අයිනට වෙන්න තිබ්බ කනෙරු ගහෙන් මලක් කඩලා සුදුපාට ඉද්ද මල් වට්ටිය මැද්දෙන් තිබ්බා....

" දුවලා මගලුද??"

" හම්.. ඔව්.... වැඩියේ ඇවිදින්න එපා මහත්තයෝ.... පෙරේදනේ කොන්දට බේත් ගත්තේ...."

" මං දැන් ජීවත් උනා ඇතිනෙ සුදූ...."

" එහෙම කියන්න එපා මහත්තයෝ... මහත්තයා ඉන්නකම්.... මේ සසින් ඉඳියි.... මහත්තයා ගිය දවසක එක තත්පරයක්වත් මට හුස්ම ගන්න බැරි වෙයි......."

" සුදූ තාම මට ඉස්සර වගේම ආදරෙයි??"

" මහත්තයා මට අඩුවක් නැතුව ආදරේ කරද්දි මං කොහොමද මහත්තයට අඩුවෙන් ආදරේ දෙන්නේ...??"

සසිනුයි දිනුගයි එකට ජීවත් වෙන්න අරන් දැන් අවුරුදු හතලිහක් වෙනවා...... ඔව් දැන් දිනුගට 65ක් වගේම සසින්ට 64ක්..... ඒ දෙන්නම ගොඩක් වයස උනත් තාම ඇවිදලා කරලා ඉන්න තරමට සෞඛ්‍යක් දෙන්නටම තිබ්බා..... ඒ අය ගතින් මහලු උනත් තාමත් ආදරෙයි කිව්ව පළවෙනි දවසෙ වගේම ඒ හිත්වල ආදරේ හරි තරුණකමට තිබ්බා........

" අහ්...... ඔය ආවේ කියනකොටම......."

" ලොකු අප්පච්චී මං පරක්කු නෑනේ.... ඕනි කරන බඩු මං ගෙනාවා......"

" පරිස්සමෙන් දුවේ.... දුවන්න එපා.... තාම කෙල්ල කියලා හිතේ...."

" එහෙම කියන්න එපා මහත්තයෝ.... මට නම් තාම මේ අපේ චූටි කෙල්ල තමා...."

" ඒකනේ ලොකු අප්පච්චිගේ ඉරිසියාව..."

" කෝ පුතා....... ආවේ නැද්ද??"

" ආවා..... ආවා...... බඩු අදිනවා......."

ඒ දිනුගගෙයි සසින්ගෙයි අවුරුදු 27ක් උන දුව..... සුවින්‍යා තාරුෂි........... අවුරුදු 25 කට කලින්..... ගෙදරට අවාසනාව ගේනවා කියලා පන්සලක දාලා ගිය පුංචි අවුරුදු එක හමාරක කෙල්ල..... සසින්ට මතක් උනේ ඒ අතීතේ.....

එදාත් අද වගේම සසින්ලගේ 13 වෙනි annivesary එක..... ඉතිම් පනසලට දානේ ගෙනිහින් ඉද්දි...... පුංචි කඩමාලුවක් ඇඳන්... අඹ කෝට්ටයක් කටේ ගහන්....... " ලත්තන මාමිට... " කියල පුංචි අතෙන් අඹගෙඩියක් දිග් කරන් හිටපු ඒ ක්‍රේල් කොණ්ඩ බබාට දැක්ක වෙලේම සසින්ගේ හිතේ දරු සෙනෙහසක් දැනුනේ සංසාරේ පුරුද්දට වෙන්නැති..........