Samantha's Marriage Proposal ★

FiftyTwo

Chapter Fifty Two

"Samantha.."

Di ako lumingon sa tawag ni Tessa. Di ako makalingon dahil tuloy tuloy ang bagsak ng luha sa mata ko.

Hinaplos ko ang dibdib ko. Para bang sa paraan na yon mababawasan ang sakit na pilit bumubutas sa puso ko.

"May kailangan akong sabihin sayo" aniya. Tumabi sya sa akin sa balcony ng taverna.

"Alam ko na. Nagkita na kami"

Nalaglag ang panga nya.

"What?"

"Tessa ang sakit" tuloy tuloy tumulo ang luha ko habang pilit na pinipigilan ang hikbi na gustong umalpas sa balikat ko.

Ang sakit.

Sobrang sakit.

Binalot ako ng yakap ni Tessa.

"Samantha. Tama na" hinahaplos nya ang likod ko.

"Galit sya, Tessa. Pero hindi ko sya masisi. Di ko magawang magalit. Kasalanan ko naman eh. Pero di ko maiwasang masaktan" yumakap ako sa kanya at parang batang nagsumbong.

"Bat ba kasi hindi mo pa sabihin yung totoo Samantha, Huh?! Bat di ka nalang umamin sa nangyari noon?!" Talak ni Tessa.

Umiling ako. "Tessa, its not that easy"

Hindi madaling sabihin kay Xander ang nangyari noon.

"Choice ko na dalhin ito ng mag isa, Tessa, Please. Dont tell him" pagmamakaawa ko.

Inirap lang nya ang luhang nagbabadya sa mata nya.

"Samantha ayoko nang magtago. Pagod na kong maawa sayo. Please para sa akin. Umamin ka na. Sabihin mo na kung bat ka umalis" hinawakan nya ang kamay ko. "Kasi hindi ko na kaya, Sam. Di ko na kayang makita kang nahihirapan"

Tumulo ang luha ko saka umiling.

"Kaya ko pa, Tessa. I will wait for the visit. Please"

Niyakap nalang nya ako ng mahigpit.

Nauna syang pumasok sa akin sa loob. Nagtagal pa ako dito para ikalma ang puso ko.

Xander is just around the corner.

And my fvcking heart just wont stop beating erratically. Shit.

My heart just got resurrected from the dead.

Tumayo na ako para mag ayos. I have two sets tonight.

"Goodevening, guys" bati ko sa kanila. "Well tonights not just an ordinary night. I saw someone from my past life today"

I paused and took a deep breath.

"And i decided to ditch the piano today coz it reminds me so much of him. He saved me from the bitterness that this thing can bring me" ngumisi ako saka hinaplos ang piano.

Lumakad ako papalapit sa kinalalagyan ng guitara.

"Well this is different from the usual. But nevertheless. I hope you like this"

Pumwesto ako sa upuan na nasa gitna at nilagay ang mic sa mic stand.

Nag strum ako ng isa bago ituloy sa intro ng kanta.

"There are times, when i'm lyin' in my bed. How I pellow and cry from this stupid get"

Xander i cried. I cried twice as much as you have.

And i'm sorry i made you cry.

"And my eyes are like windshields on a rainy day, almost rubbed-out, swelling as i keep on diggin' my face in these cold hands of mine, heaven knows how embittered I am"