Lost again (part 2)

Saved-5

Als ik boven water ben, hoor ik iedereen roepen en schreeuwen.

'Daar!' schreeuwen sommige mensen en wijzen naar iets achter me.

Ik draai me in het water om en kijk naar de plek waar de mensen wijzen.

Ik zie nog net de jongen verdwijnen in het water.

'Help hem!' schreeuwt iedereen.

Jezus, ben ik de enige die helpt, gaat iedereen boos doen! denk ik.

Maar gelukkig zie ik Noa tussen de menigte staan, die haar duim opsteekt.

Ik neem een grote hap adem en duik weer onder water.

Shit, waar ben ik aan begonnen?

Onder water zie ik niks, alleen troebel water.

Ik tast om me heen, maar voel niks.

Als ik bovenkom, staat iedereen treurig naar me te kijken.

'Ik zie hem niet!' roep ik verslagen.

Maar ineens wordt ik naar beneden getrokken.

Ik schreeuw, maar het "iets" blijft trekken.

Ik hoor Noa nog net gillen voordat ik in het water verdwijn.

Ik heb het gevoel dat ik elk moment onderkoeld kan raken.

Ik probeer degene die me vasthoudt weg te trappen.

Ik open mijn ogen en zie dat het een hand is.

Wacht? is dat de jongen?

Ja!

Ik grijp de hand vast en trek mezelf - en de hand- naar boven.

Proestend kom ik boven water.

'Mila!' roept Noa opgelucht.

Ik gebruik mijn laatste beetje kracht om het hoofd van de jongen boven water te houden.

'Kan iemand alsjeblieft helpen?' roep ik met een schorre stem.

Als snel rennen een paar mensen naar de lange vleugel van het vliegtuig (degene die niet afgebroken was), en schieten me te hulp.

Ze trekken mij en de jongen uit het water.

Leeft hij nog wel?

Hij ligt doorweekt en helemaal plat op de vleugel.

En al snel genoeg zie ik een paar mensen bij hem op zijn hart drukken.

Wow, in films heb ik zoiets altijd al gezien, maar in het echt ziet het er griezelig uit.

Er komen een paar mensen naar mij rennen om te vragen hoe het gaat.

'Nat en koud.' bibber ik.

'Ik pak wel iets van een deken van onder in!' roept iemand.

Onderin?

Daar komt Noa aangerend.

'Mila!' roept ze en knuffelt me, al ben ik doorweekt.

'Hey Noowie.' probeer ik opgewekt te zeggen.

'Gaat het een beetje?' vraagt ze.

'Nee, nogal koud, maar mensen gingen al een deken pakken zeiden ze.' zeg ik klappertandend.

'Ow, gelukkig.' zegt Noa.

'Maar ze zeiden iets van "onderin", waar is dat?' vraag ik.

'Weet je dat niet?

Oh, vergeten te zeggen, ik zal, als je je handdoek ofzo hebt gekregen, je rondleiden beneden.'

'Beneden?' ik kijk haar vragend aan.

'Kijk, toen het vliegtuig zonk, kwam het vervolgens weer naarboven, en nu drijft het op de buik van het vliegtuig, dus de passagiersruimte is droog en ligt niet onder water.'

Oh nou snap ik het.

'Oh, oke.' zeg ik.

'Hier.' zegt iemand.

Ik draai me om en zie een man staan die een dik shirt en jogingbroek voor me houd.

Hij is rond de dertig en heeft zwart haar, een nat paars shirt en een natte spijkerbroek.

'Sorry, ik kon zo snel geen deken vinden.'

'Oh, bedankt, maar heeft u iets waarmee ik me kan afdrogen?'

'Noem me maar John. ik zal wel iets pakken.' Zegt hij, overhandigt de kleren, en loopt weg.

'Zal ik ze even vasthouden Miel?' vraagt Noa aan me.

'Ja, thanks.' zeg ik, en ga zitten.

Nu pas valt het me op, dat iedereen met natte kleren hier zit.

'Hoelang zijn we hier al?' vraag ik Noa.

'Pas een halve dag.' zegt Noa en kijkt naar de lucht.

'Wow, zo kort! daarom dat iedereen nog doorweekt is.' Zeg ik.

Noa knikt.

Ik ga iets dichter tegen haar aan zitten.

'Waar kijk je naar?' vraag ik.

'Ik weet het niet, ik denk.'

Ik volg haar blik en zie dat ze naar de zon kijkt. de zon hangt al laag, en ik denk dat het over een half uurtje al gaat schemeren.

'Ik wil weten waar mijn vader is.' zegt Noa na een tijdje.

Ik kijk haar aan.

'Ik ook.' zeg ik, omdat ik niks weet te zeggen.

Zo staren we nog een tijdje voor ons uit, tot we een geluid horen achter ons.

We kijken om en zien John roepen.

'Handdoeken om af te drogen! kom hier voor handdoeken!'

Meteen stormen er een stuk of tien mensen op hem af.

Noa staat op en trekt mij voorzichtig omhoog.

'Blijf maar hier, ik ga kijken of we een handdoekje kunnen regelen.' zegt Noa en loop naar de menigte.

Ik zie dat het nog wel even duurt en besluit aan iemand te vragen waar de jongen is die ik heb gered.