Lost again (part 2)

midnight storm- 46

'het is niet zomaar een storm.' zegt Joep met zijn kaken op elkaar geklemt.


'wat dan?' hoor ik de irritante stem van Lenna vragen.


'het onweert en de wolken zien er zeer dreigend uit.' zegt Joep en vouwt zijn handen in elkaar.


shit, een storm in de nacht!


'overleven we het?' floept er uit mijn mond.


alle blikken zijn ineens op mij gericht, inclusief Noa en Lenna.


'sorry.' piep ik er snel achteraan.


zodra oogcontact met Noa wil maken, kijkt ze vlug weg.


wat is er mis met dat mens?


'ik weet het niet, Mila.' Zegt Joep.


ik maak een kort knikje en wrijf snel een paar laatste tranen weg.

godverdomme, waarom nu een storm?!


we hebben het hier al zwaar genoeg.


ik bedenk in mijn hoofd allerlei beelden van het vliegtuig dat op zijn kop slaat of nog erger: door een bliksemflits wordt geraakt.


en we hebben al een erge storm meegemaakt waar meer dan de helft van de mensen zijn verdronken, waarom dan nu nóg één?


en als die al erg was, hoe wordt deze storm dan?


maar ik wordt als snel uit mijn gedachtes getrokken als ik een felle lichtflits vanuit het raam zie.
iedereen slaakt een kleine kreet en duikt in elkaar.


shit, shit, shit, als ik ook maar ergens bang voor ben, is het onweer wel.


oh wat zou ik nu graag thuis op de bank willen zitten.


ja, Mila denk aan iets leuks!


ik bedenk me snel dat ik thuis zit.


haartje aan, tv aan.


met een bak zoute popcorn een leuke film kijken.


en daarna met een heerlijk warme kruik naar bed gaan.


oja, en met mijn groene onesie aan.


weer een flits, deze keer gevolgt een oorverdovende donder.


ik gil nu iets harder en hoor de wind langs het vliegtuig waaien.


het geluid van de wind klinkt als een soort gekrijs, heel creepy

.
oké, oké, denk aan iets anders!


ehm, maar wat?


en voor ik het weet zie ik weer een flits en hoor een nog veel hardere donder.


ook hoor ik de plensende regen neervallen op het vliegtuig en de golven wild tekeer gaan.


shit, we zitten midden in de storm.


nu wordt me eigenlijk pas duidelijk hoe gevaarlijk dit echt is.


'jongens!' schreeuwt Joep boven alle geluiden uit.


'maak onmiddellijk jullie gordels vast!'


gordels, gordels!


doordat het zo donker is zie ik niet veel meer.


met mijn handen tast ik zoekend de stoel af opzoek naar de riem.


ondertussen voel ik ook al een paar regendruppels die binnen zijn gewaait.


hebbes!
met trillende handen klik ik mijn gordel vast.


waarom komt er niemand bij me zitten?


ik had voor moeten gaan zitten, nu zit ik helemaal alleen.


alweer een flits.


ik duw mijn handen hard tegen mijn oren aan en knijp mijn ogen dicht.


ik wil hier niet meer zijn!


en ja, ook de knoerdharde donder hoor ik.

zelfs door mijn dichte oren is de donder keihard.


ik wil niks meer zien en horen.


weg hier van, weg van deze hel.


ineens voel ik allemaal regendruppels.


langzaam open ik mijn ogen om te zien of dit wel klopt.


holy shit!


een grote golf zorgt ervoor dat het in het vliegtuig nat begint te worden.


snel wil ik me los maken, en zorgen dat ik uit het vliegtuig kom, maar ik stoot gewonde arm tegen de leuning van de stoel.


ik schreeuw het uit van de pijn.


ineens voelen mijn voeten ook nog nat.


shit, het vliegtuig begint te zinken!


snel probeer ik de riem los te krijgen, maar nog een pijnsteek schiet mijn arm in.


ik schreeuw nog harder en begin te huilen.


ondertussen zijn mijn haren al kletsnat van de regen en staat het water tot mijn enkels.


waar is iedereen?


nee, ze zijn toch niet al het vliegtuig uitgevlucht?


de zenuwen gieren door mijn lijf en ik schreeuw en schreeuw.


de helse pijn blijft gewoon doorgaan en ik zit hulpeloos te wachten.


zet door en klik die riem los! schreeuwen mijn hersenen.


ik probeer even snel de riem los te klikken, maar het lukt niet en deze keer zie ik zwarte vlekken voor mijn ogen van de pijn.


ik bijt op mijn lip en wil nog een poging wagen.


'Mila ga door!' schreeuw ik tegen mezelf in paniek als ik merk dat het water al tot mijn boven armen staat.


ik moet nog één keer proberen om mijn riem los te krijgen, dit is mijn laatste kans.


ik haal diep adem, steek mijn armen het water in -zoekend naar de gordel tot ik hem heb- en klik de riem in, in de hoop dat hij los gaat.


los!


een kleine schok van opluchting voel ik door mijn lichaam.


maar dan bedenk ik me dat ik ook uit het vliegtuig moet zien te komen.


ik probeer half lopend, half zwemmend naar de voorkant te komen, waar overigens niemand meer is.


maar dan valt alles letterlijk en figuurlijk in het water.


in één keer voel ik het vliegtuig naar beneden zakken en het water vliegt met volle vaart het vliegtuig in.


al snel zit ik tot mijn neus in het water en kan ik geen kant meer op.


ik schreeuw de longen uit mijn lijf van paniek, maar inplaats van lucht voel ik het brandende koude water mijn longen in lopen.


doordat het zo donker is, zie ik geen steek meer, en al helemaal niet in het water, op een flits af en toe na.


het ijskoude water verlamd me zo ongeveer en ik begin ontzettend duizelig te worden.


ik heb zuurstof nodig, maar ik zie niet meer waar boven en onder is.


ik tast om me heen, en schaaf me aan van alles, totdat ik weer met mijn arm gewonde arm tegen een ontzettend scherp aanbots.


deze keer is de pijn zo erg, dat alles nog veel zwarter wordt dan het al was.


ineens hoor ik helemaal niks meer, maar zie wel nog de flitsen van het onweer.


tot ik wegval.