Lost again (part 2)

crab-72

na een tijd lang hinkelend heen en weer lopen, in de hoop het strand de vinden, heb ik het strand eindelijk gevonden.

inmiddels sta ik al bijna bij het water.

dan pas komt er een vraag in me op:

waar is eten?

ik kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan; waarom heb ik daar nou weer niet eerder aan gedacht?

zuchtend laat ik me vallen op het zand en sla mijn armen om mijn knieën, en ja of course ben ik weer even vergeten dat mijn gewonde arm nog steeds ontzettend pijnlijk is dus schreeuw ik het uit.

'oh, ook alles gaat mis.' mopper ik boos.

maar oké, eten.

eten, eten, eten, waar ben je als ik je nodig heb?

zoekend kijk ik rond.

geen lopend biefstuk of vliegende groente, helaas.

volgens mij begin ik langzamerhand gek te worden in mijn hoofd, denk ik sarcastisch.

ik draai mijn hoofd schuin naar beneden en prik met een stokje in het zand.

zou er hulp komen?

zouden de mensen naar me opzoek zijn?

ze hebben de zoekactie vast al lang gestaakt.

ik laat mijn schouders zakken en slik de brok in mijn keel weg.

straks blijf ik hier voor altijd vast zitten, samen met een gestoorde, moordende freak genaamd Nova.

ineens zie ik iets in mijn ooghoek.

ik draai mijn hoofd om en kijk recht in de ogen van een krabbetje.

'aah!' gil ik en sta snel op.

dit "krabbetje" noem ik niet klein.

voor een krab is die nogal groot.

schuinwaarts loopt de krab snel weg.

wacht, misschien is dit wel het eten dat ik zoek!

snel hol ik achter het krabbetje aan met een tak in mijn handen geklemt.

o, wat moet dit er raar uit zien.

stel je voor: je ziet een meisje met een tak in d'r hand rennen achter een één of andere krab aan.

hoe vaag moet dat eruit zien?

gelukkig kunnen mensen sneller rennen dan krabben. dus sta ik nog geen seconde later oog in oog met een nogal grote krab.

en nu?

die tak in dat beest prikken ofzo?

dit is je enige kans Mila! verpest het niet! alles beter dan een kogel in je hart van Nova! roepen mijn gedachtes.

ik rol met mijn ogen en zucht.

goed, daar komtie.

ik duw  tegen de krab zijn pantser aan, maar er gebeurd niks.

ik prik deze keer harder er tegen, maar nee, er gebeurd weer niets.

'godverkl...' maar voor ik mijn zin kan afmaken rent de krab weg.

'aarg!' roep ik geïrriteerd.

dit gaat niet werken.

en dan weet ik ineens hoe ik het moet doen.

en nee, ik vindt het helemáál geen goed idee.

mijn trillende hand gaat voorzichtig naar de krab toe.

waarom doe ik dit ook alweer?

oja, ik heb eten nodig.

aan die laatste gedachte denkend, pak ik de achterkant van de mega krab vast.

ik knijp mijn ogen dicht en pak hem op.

even doe ik een oog open maar gil het meteen uit als de krab voor mijn neus met zijn grote scharen klapt.

maar ik laat hem niet los.

strompelend ren ik terug de "jungle" in.

samen met mijn goeie vriend de reuze krab.