The European Girl - Cody Simpson

*10

Ik was dus eigenlijk mezelf aan het uitfreaken. Want Laila lag in het water. Ik had serieus tranen in mijn ogen. Want als ik Laila niet heb dan heb ik niemand in Australie, naja, op mijn Twin-sis na dan.

Ik had Fabien het hele verhaal al verteld. En hij vond dat ik een best interessant wereldje had. Ik grinnikte toen hij dat zei, want dat is helemaal niet waar. Alleen als je het zo verteld líjkt het misschien maar een beetje... Fabien en ik lopen nu in de stad. Ik heb 'm al gewaarschuwd dat ik winkelen haat. Maar hij vind dat juist leuk.
Je zou denken hij is een Ruige, maar dat valt echter mee. Fabien is gewoon heel sportief. Hij Surft (Net als ik), Tennist, Voetbalt & Golft.
Dat hij golft had ik helemaal niet verwacht, ik dacht altijd dat het voor luie oude kakkers was. Maar hij zegt dat er heel veel kinderen zitten van mijn leeftijd. 

Fabien is namelijk al 17, groot leeftijd verschil is het nou ook weer niet. Maar ik vind 14 er toch wel klein bij staan. Ik mag al scooter rijden in Frankrijk, en dat doe ik dus ook. Maar als ik naar Australië ga mag dat niet meer en daar baal ik van dus moest hij bij mij achterrop naar de stad. Op mijn mooie Hemels-Blauwe Vespa.

Fabien let op mijn vespa als ik weg ben had hij mij beloofd. Ik hoop het voor hem, en als hij het niet goed doet dan... Dan loopt het niet met hem goed af.

Fabien en ik lopen nu al bekant heel Frankrijk af, en we kunnen nog steeds niks vinden. Hij zegt ook dat er voor meiden alleen maar dezelfde dingen zijn; Bloemetjes jurkjes. Altijd ongeveer dezelfde patroon.

We komen uiteindelijk gewoon bij een niet te dure winkel aan en ik zag in de etalage een hele mooie Jurkje hangen... En voor ik het weet word ik met Fabien de winkel in gesleurd. Ik struikel omdat ik onhandig ben en moet dan lachen om mijn eigen onhandigheid. Fabien vraagt heel netjes als een gentlemen het zou moeten doen of ik dat jurkje mocht passen. En voor ik het wist stond ik in het hokje. 

Ik krijg de rits niet dicht. Ben ik dan echt zo dik? Ik adem in, maar het lukt niet.

'Fabien?'Vraag ik met een piep stemmetje.

'Chan?' Vraagt hij grinnikt terug.

'Kan je me helpen?' En ik lopen naar buiten. 'Met de rits.' En zonder moeite ritst hij het dicht.

'Wat zou je toch zonder een winkel-maatje moeten.' Grinnikt hij hoofdschuddend.

En hij bekijkt mij, het is een simpel iets. Maar het is goed genoeg voor mij.

'Het blauw past heel goed bij je ogen.' Grijnst Fabien.

Ik koop het en loop naar mijn huis. Met Fabien.

'Misschien klinkt het raar... Maar, ik heb het gevoel dat ik jou al veel langer ken.' Gaf ik toe.

'Dat zou inderdaad kunnen.' Gaf hij wenkbrauwwiebelend aan mij als hint. Ik begreep de hint niet helemaal. En sprong op mijn scooter.

'Mag ik nu Rijden.' Vroeg hij met Puppy oogjes. Ik rolde overdreven met mijn ogen.

'Vooruit dan maar.' Zei ik quasi- geïrriteerd.

'Waar zijn de sleutels?' Vraagt hij dan aan me.

'KUT.' Scheld ik. Niet dat iemand het hier in Frankrijk kan verstaan.

'Scheld niet zo jongedame.' Zegt ineens een Nederlandse stem. Ik kijk achter me en ik schrik me dood. Dat was FABIEN?!