Chantea McCarry, ze verhuisd. Van Nederland naar Frankrijk. Ze vind het GEWELDIG! Maar nu ze overal aan gewend is krijgt ze te horen dat ze weer moet verhuizen. En dit keer echt ver weg... Australië.
Love is there, even when you don't know it is.
Di...
'Jij had mij nooit verteld dat jij Nederlands sprak!'' Roep ik naar hem ongelovig uit. Ik had al zo lang niet Nederlands mogen praten. Mijn ouders dachten dat ik dan slecht word ik Frans.
'Jij had het ook nooit aan me gevraagd.'' Werpt hij grinnikend toe.
'WAT?' Vraag ik als ik merk dat hij in lachen uit barst.
'Je moet je kop zien, en weet je nog steeds niet wie ik ben? Herken je me echt niet meer?'' Vraagt hij aan me met een pruillipje.
Ik graaf diep in mijn gedachte van Nederland. En ik herinner mijn klas... Ik herkende hem al vaag, maar die gedachte die schoof ik steed weg. Omdat dat onmogelijk zou zijn. En nu zie ik het pas.
'Fabien?' Roep ik dan ongeloofwaardig uit.
'De enige echte.' Hij zat bij mij in de klas tot groep 7. Want toen verhuisde hij naar een ander land. Maar ik wist niet welk land. Tot nu.
'Dit is echt lang geleden..., en je bent zo knap geworden.' Roep ik enthousiast uit. En ik grinnik om wat ik zojuist heb gezegd. "Ik meen het.' Lach ik. Als hij zijn wenkbrauwen optrekt.
"Jij bent ook niet zoo lelijk meer hoor.' Zegt hij met een plaag stemmetje.
'Niet meer?' Ik haal mijn wenkbrauwen op. Waarop Fabien grijnst.
'Geef toe, je was niet de knapste... Met je kleine brilletjes, en de kleren die je droeg.' Gaf hij toe. En ik weet dat hij het meent.
'Weet ik toch, mallerd.' En ik ga met mijn hand door zijn haar. Waardoor zijn kapsel nu helemaal verminkt is.
'Moet je nog naar huis gebracht worden?' Vraagt hij dan.
Ik knikte en stap bij hem achterop. Als we bij mij thuis komen dan zie ik allemaal ballonnen en slingers. 'O, god. Wat heeft zij weer gedaan.' Mompel ik binnensmonds. En ik knikte naar Fabien dat hij mee mag lopen. En hij liep met me mee naar binnen. En er ligt een briefje op tafel.
Loop naar boven en kleed je om. Wij komen er zo aan! XX, T, A, J.
'Ik ga me even omkleden. Blijf jij maar even hier, of ga maar gewoon op de bank zitten.'' Zeg ik tegen Fabien.
En ik loop de trap op naar, mijn zus en mij de kamer. Als ik de deur open doe zie ik Gishlaine gewoon in de kamer staan. Ze staat zich om te kleden.
'Moet jij niet met de meiden mee?' Vragen we tegelijkertijd. En we moeten lachen.
'Nee ik moet me omkleden.' Lachen we door elkaar. En dan zijn we stil. Wat zijn die meiden van plan... We grijnzen naar elkaar en besluiten en spelletje gewoon mee te spelen... Ik doe mijn kleren aan.
Dit heeft ze zegmaar aan;
Deze afbeelding leeft onze inhoudsrichtlijnen niet na. Verwijder de afbeelding of upload een andere om verder te gaan met publiceren.
Verhalen om door geobsedeerd te raken. Ontdek het nu
