The European Girl - Cody Simpson

*33

Mijn zus en ik zitten gespannen op de bank als we een sleutel in het slot horen glijden.

'Ben thuis!" Hoor ik de stem van mijn vader het huis vullen.
'Hoi.' Zeggen mijn zus in koor. Niet echt emotievol. Mijn vader kijkt ons aan.

'Wat is er?' Vraagt hij als hij ons niet vrolijk ziet. Ik kijk wanhopig naar Gishlain. Ze zucht. En pulkt wat aan de zoom van haar losse tanktop.

'Er is iets niet zo leuk gebeurt?' Probeert ze. Ik knik.
'Wat dan?' Vraagt papa. Hij kijkt ons ernstigs aan.
'Heeft iemand iets bij jullie gedaan?' Vraagt hij. 'Want ik zweer ik zal die gene te pakken krijgen.' Zegt hij. Ik schud mijn hoofd.

'Nee, het is niet bij ons, maar bij jou. Beloof dat je niet gaat flippen of wat dan ook.'' Stel ik hem gerust. Pap knikt. 'Oke..'Zucht ik moeilijk.

'Mam gaat Vreemd.'' Piep ik. Pap begint te lachen en geef me een aai over mijn bol.

'Grapjas.' Lacht hij. Ik weet niet wat ik moet zeggen.

'We maken geen grap.' Zegt Gislain dan met haar heldere stem.

'Jaja, nu weet ik het wel.'' Zegt hij dan. Ik ga staan.

'Echt niet!' Zeg ik dan verontwaardigt. Zijn gezicht veranderd als hij ook naar Gishlains serieuze gezicht kijkt.

'Jullie menen het.'' Zegt hij dan.

'Goh!' Zucht Gishlain net te hard.

'Hoe weten jullie dat?' Vraagt hij. Ik kijk betrapt naar beneden en bloos.

'Chantea wou iets uitprinten maar mama's computer stond nog aan, en het venstertje met het gesprek stond, of nou ja staat, nog open. Wil je het zien?' Zegt ze. Voor mij opnemend. Dankje Dankje Dankje! Bedank ik haar mentaal. Omg. Ik praat gewoon met mijzelf... Ik kijk naar Gishlain en werp haar een bedank knikje toe en werp dan weer mijn gezicht op pap. Zijn ogen staan nog een beetje verbijsterd. Paniekerig. En verdrietig. En ik snap het wel.

'Waar is mam nu?' Vraagt Gislain?

'Zaken...' Zucht hij, maar half in de zin lijkt hem alles duidelijk. Mijn moeder gaat niet altijd naar die Congressen enz. Ze gaat steeds naar Robert... Ik zie hem gebroken...

'Kunnen jullie me alsjeblieft alleen laten?' Vraagt hij verslagen, gebroken. We knikken begrijpelijk en verlaten de living room. Ik zucht en zet mijn theekop neer in de keuken.

"Wat nu?" Vraag ik bang. "Geen idee, maar ik weet een ding. Ik krijg hier verschrikkelijke koppijn van.'' Zucht mijn zus. Ik grinnik.

'Ik ga naar buiten, ga je mee?' Vraag ik aan haar. Ze knikt. En Laila, Gishlain en ik lopen naar buiten.