The European Girl - Cody Simpson

*48

Het gaat allemaal vrij snel. David word van me afgetrokken, en ik val op de grond. Vanwege dat ik ineens al mijn gewicht moet dragen. En ik niet de moeite ervan inzie om op te staan... Ik trek mijn knieën op en leg mijn hoofd erop. Ik luister wat er gebeurt. Ik hoor alleen nog maar iemand wegrennen. En ik voel hoe Cody naast me komt zitten en zijn arm om me heen slaat.

'Wat een Stomme lafaard.' Zegt hij woedend. Ik kijk op en zie in zijn ogen vlammen. Waarom? Het is mijn probleem. Ik leg mijn hoofd op zijn borst. En voel hoe hij rustiger word. Zoals ik.

'Sorry.' Zucht hij. Ik kijk op en kijk hem onbegrijpelijk aan.

'Sorry? Sorry waarvoor?'

'Dat ik hem niet een flinke tik voor zijn kutkop heb gegeven.' Grijnst hij. Ik lach, ondanks mijn tranen van verdriet. Deze kant ken ik nog niet van Cody. Die beschermde en Bezorgde wel, maar niet die Agressieve.

'Gaat het?' Vraagt hij wanneer ik mijn tranen heb weggeveegd en er geen nieuwe meer komen. Ik knik.

'Hij heeft je geen pijn gedaan èh?' Vraagt hij snel. Ik schud mijn hoofd.
'Nee.' Zeg ik dan schor. Ik huiver van de kou. Cody geeft mij zijn Jasje.

'Zal ik je thuis brengen?' Vraagt hij.

'Ja, graag.' Mompel ik. En we lopen langzaam naar mijn huis.

'Wat ga jij doen met Kerst?' Vraagt Cody aan me. Waarschijnlijk om mijn gedachtes te laten vervagen. Van alles wat er zojuist is gebeurt.

'Geen idee.' Zeg ik dan bedenkelijk. En ik loop wat langzamer.
'Je kan bij ons eten?" Vraagt hij enthousiast.

'Mijn moeder kookt altijd te veel. En ze zal vast leuk vinden als jij kwam,evenals Alli, ze vind jou echt heel leuk.' Ik zie een twinkeling in zijn ogen. Waar ik geen nee tegen kan zeggen.

'Ja leuk!' Zeg ik dan en loop naar de voordeur. Ik wil mijn sleutel pakken maar bedenk dat dat 'ie binnen ligt. Ik voel onder de deur mat. Ook niet. Brievenbus. Deurpost. Al die plekjes. Maar geen sleutel. Ik bel aan misschien is Gishlain thuis. Waarschijnlijk niet. En ik heb gelijk.

'Sleutel kwijt?' Grinnikt hij. Ik knik lachend maar bedenk dan waar ik moet slapen.

'Je mag bij mij komen slapen vannacht? Dan zien we morgen wel.'

'Ja, is goed. Als dat mag en kan?' Vraag ik, en kijk hem aan met een glimlachje. Hij glimlacht terug.
'Tuurlijk.' En we lopen naar zijn huis...