The European Girl - Cody Simpson

|*73

Ik zit in de bus naar school tegenover mijn zus. Ik staar uit het raam. London is zo mooi als het zo wit is. Alles is voor mij nog een raadsel wat er onder het grote witte doek van sneeuw zit. De details van de gebouwen. Ik ken alleen nog maar enkel de vorm. De bus stopt bij een halte. Een jongen stapt in de bus. De jongen komt naast mij zitten. Hij loopt alsof hij niet gezien wilt worden. Ik glimlach liefjes naar hem. Hij glimlacht terug. Ik kijk weer naar buiten, geen zin in een gesprek. Nog 3 dagen en dat is Cody Jarig. Nog 2 dagen zou ik hem willen zien op zijn verjaardag. Ik bekijk de jongen naast me die de andere kant opkijkt. De jongen heeft geblondeerd haar, en 1 oorbel. Een beetje gay, maar ach best schattig. De jongen is ongeveer even oud als mij. De bus stopt nog eens, maar dit keer omdat we bij school zijn vermoed ik. De jongen stapt ook uit en ik knik bemoedigend naar mijn zus die glimlachend naar de school toekijkt.

'Let's Go.' Fluisteren we en we lopen naar de school naast elkaar. Wat best genant er uit moeten hebben gezien. Omdat we nog altijd tweeling zijn, ondanks onze karakter. Maar die kennen ze - gelukkig- nog niet. Ik sta bij de receptie te wachten op mijn rooster en boeken.

'Hallo, mag ik jullie namen en achternamen. " Zegt een aardig uitziende vrouwtje.

'Channea en Gishlain McCarry" Beantwoord mijn zus beleefd. De vrouw kijkt geamuseerd.

'Australië en een tweeling?' Vraagt de vrouw alsof wij super speciaal zijn. Ik grinnik.

'Ja mevrouw.' Zeg ik dan. Ze glimlacht lief.

'Nou hier zijn jullie boeken voor vandaag en hier is jullie rooster... En O! Hier is jullie kluissleutel.' Zegt ze dan. Ik zucht en til al die spullen op. Ik kijk naar het nummer. 225. Shit, dat is boven of onder aan. Ja, ik ben zo'n nerdje dat daar op let. Maar het is heel handig. Ik hoop dat ik boven heb omdat ik vrij lang ben. Maar dat zal wel weer zeker niet. Ik zucht. De bel gaat en iedereen stormt door de gangen. Niemand kijkt naar mij uit en 1 groepje meisjes - waarvan ik gelijk wist de over populaire groepje- loopt dwars door mij heen waardoor ik en de boeken omval. Ik zucht als de gang leeg is en raap alle boeken op. Het meisje dat vooraan aan het groepje liep lacht en gaat tegen over me staan.

'Sukkel, wie denk je wel niet dat je bent. Niet voor óns aan de kant gaan." Zegt ze bitchy.

'Wie zijn jullie dan?' Vraag ik droog. Geen zin in gecommandeerd worden door zo'n bitch. Ze opperbitch om haar nu maar even zo te noemen kijkt mij het arrogantst aan van allemaal.

"Wie wíj zijn?' Vraagt ze spottend.

'Ja, dat zeg ik net.' Mompel ik meer in mezelf. Ze slaat haar handen in de lucht en loopt weg.

'Loser, get a life.' Zucht ze en ze duwt me op de grond.

Leuk begin van je nieuwe schooldag. Maar het is ook mijn eigen schuld... Waarom heb ik altijd van die stomme actie's... Ik zucht en kijk naar mijn boeken die ik snel oppak als ik merk dat de schoolbel allang is geweest. Fijn ook nog te laat...