The European Girl - Cody Simpson

*31

Jessica en 'Tinkerbell' , die dus blijkbaar Nathali heet, zijn hier al een tijdje en ze hangen alleen maar aan Cody en Kevins lippen. Ik word er gek van.

'Ik ga naar huis, ik moet nog dingen regelen voor school.' Zucht ik als ik op mijn mooie horloge kijk, ahum, hij is echt helemaal beschadigt, die aangeeft dat het 3 uur is.

'Jaa, ik ga met je mee.' Zegt Jordan dan. Ik glimlach naar hem. Hij vind de meisjes ook niet zo leuk. Terwijl Cody en Kevin er maar geen genoeg van kunnen krijgen. Cody glimlacht naar me en zegt doei. En Kevin doet precies het zelfde. Ik pak mijn plank en Jordan helpt mij, samen lopen we naar mijn huis.

'Waarom noem jij Nathali, Tinkerbell?' Vraag ik aan Jordan. 

Hij lacht. 'Ze is schijnheilig, een prima ballerina.' Ik kijk hem moeilijk aan.

'Doet ze aan ballet dan?' Vraag ik verbaasd want ik deed dat ook in Frankrijk. Maar niet dat ik het lang deed. De dansstudio ging failliet en dus kon ik geen lessen meer krijgen. Taylor & Abril danste toen altijd op straat gewoon puur voor de lol. En ik had me dus bijgesloten.

'Jep' Knikt hij schattig. Ik grinnik. "Je moet uitkijken voor die krengen, als je je niet aanpast blijven ze je pesten. Kijk maar naar mij , ik ben klein en ik word nog elke dag getreiterd.' Zucht hij. Ik knik meelevend.

'Achja, fack hun. Ik ga er niet zoals hún erbij lopen.' Zeg ik eigenwijs.

'En je hebt groot gelijk. ' Lacht hij. "Maar ik waarschuw je alleen.''

'En trouwens, niks tegen ballet danseressen.' Zeg ik nog.

'Je bent er een.' Zegt hij overdreven geschokt, en slaat hysterisch een hand voor zijn mond. Ik lach en geef hem een stomp.

'Je ziet er niet uit als een.' Grinnikt hij. Ik schud mijn hoofd.

'Nee, mijn moeder vind dat ik goed kan dansen en ik mag niet op R'n B, want het moest een beschaafde en Elegante, Charmante dans zijn. Dus het was Stijl - of Ballet - dansen. Dus ik koos voor Ballet.' Leg ik uit. Hij knikt.

'En kan je nog steeds dansen?' Vraagt hij. Ik knik.

'Maar ik doe nu alles door elkaar.' Zeg ik trots.

'Geen lessen dus?' Vraagt hij, waarop ik knikt.

Als ik thuis ben komt Laila op mij afrennen ik grinnik en leg mijn Surf- Plank neer. Ik aai haar.

'Wil je nog wat blijven drinken?' Vraag ik aan Jordan. Hij schud zijn hoofd.
'Nee, dankje. Ik ga naar huis. ' En hij zegt me gedag.

Ik start mijn MacBook pro op. Ik kijk wie online is en er spring een Push bericht op.
"Fabien Belt,, Ik grijns en klik op beantwoord.

"HEEE." Gil ik vrolijk als ik zijn pet in beeld zie komen.
"Hoii!" Zegt hij terug. Maar niet zo vrolijk als ik. Hij klinkt gebroken. En gewoon niet vrolijk zoals altijd.

'Wat is er?' Ik hoor hem slikken en hij kijkt naar de webcam. Zijn ogen zijn rood en betraand.

'Je hebt gehuild.' Zeg ik sip. Ik zou hem nu zo graag willen troosten. Maar het gaat gewoon niet.

'Wat is er?' Vraag ik nog een keer, maar nu vraag ik het zachtjes.
"Ik kan het niet vertellen, ik ben raar en Lelijk. En je zal mij waarschijnlijk nooit meer willen zien. Net als iedereen.' Snikt hij. Ik kijk hem aan. Hij begint hysterisch te huilen en ik weet gewoon niet hoe ik hem zo kan troosten.

'Fabien.' Probeer ik om zijn aandacht te krijgen. Fabien kijkt mij een beetje verlegen aan. "Fabien je moet weten, je bent niet raar. Je bent mijn vriend, mijn beste vriend. Maakt niet uit hoe of wie je bent. Ik hou van je. En je bent zeker niet lelijk!' Zeg ik hem geruststellend. En het laatste zeg ik met een Glimlach. Hij stopt met snikken en kijkt mij met een waterige Glimlach aan.

'Oke, ik hou ook van jou. ' Giechelt hij dan. Ik lach.

"Zo mag ik het horen, wil je het nog vertellen? Of niet?'

'Jawel, maar je moet beloven..- Ach laat ook maar, Ik ben Homo.' Zucht hij dan. 'Een vieze Homo, een...-'

"SShht!" Sus ik hem. 'Je bent Homo? So what? Je bent niet vies, je bent Beeldschoon.' Troost ik hem. Hij glimlacht dankbaar.
'Zeg maar niks. Ik vind je gewoon nog steeds dezelfde jongen hoor. Fabien van de Basisschool.'' Lach ik. Ik wist dat dit eraan zat te komen. Ik bedoel, ik wist eigenlijk al stiekem een beetje dat hij Homo- Seksueel was, ergens... In mijn achterhoofd.

'Dus..' Grijns ik. Fabien kijkt mij onbegrijpelijk aan.

'Wat? Waarom heb jij die achterlijke grote Grijns op jou kop staan?' Piept hij bang. Ik grinnik.

"Nu kunnen we het hebben over... JONGENS!' Gil ik vrolijk als een huppelkutje.

'VERTEL!' Lacht hij.