Aşk Affeder mi?

Bölüm 13 | Part 1 |

Burcu, gece kulübünden koşarak çıktı ve nereye gittiğini bilmeden hızla ana yolun karşısına geçti. Kaldırıma çıktığında sol tarafında deniz ve sağ tarafındaysa son sürat ilerleyen arabalar vardı. Kaldırımın üzerinde ayağında ki topuklu ayakkabıların izin verdiği bir hızla koşuyordu. Denizin yanında olduğu için soğuk bir rüzgar tenine değiyor ve her nefes çektiğinde rüzgarın soğukluğuyla ciğerleri uyuşuyordu sanki.

Hisettiği duyguların ağırlığı altında eziliyordu , bu sabah hissettiği o ihanet hissinden bile daha ağırdı. Burcu sanki bu kez daha büyük bir ihanete uğramıştı.

Daha ağır, daha kibirli bir ihanet...

Başının ön tarafı ağır bir ağrı tarafından ele geçirilmişken, başının ortasına ise kesik kesik ağrılar saplanıyor, sanki bir  bıçak girip çıkıyordu. Keşke, diye geçirdi içinden, keşke sağır olsaydı da az önce duyduklarını hiç duymasaydı. O, Kerem'i en az Aras kadar sevmiş, öz kardeş olarak benimsemişti. Çocukluğu Kerem ile oynadığı oyunlarla geçmiş, ilk okul sıralarına onunla oturmuştu. Aynı ana babadan olmasalarda, Kerem onun için bundan bile daha fazlası olmuştu hep. Aras ile arasında olan ilişkiden bile daha kuvvetli bir ilişki olmuştu daima aralarında. Burcu, Aras ile konuşamadığı çoğu şeyi Kerem'e anlatırdı . Kerem onun tüm gizlerini taşıdığı sırdaşı, arkadaşı, çok şeyi olmuştu. Genç kadın aşık olduğunda bile sevdiği adamı önce Kerem'e anlatmıştı. Ve şimdi sanki çocukluğu ihanete uğramış gibi hissediyordu. Bu yıkımı kolay kolay hazmedemeyeceğinin farkındaydı. Kardeşim dediği o insan bunu kendisine nasıl yapardı, bunları ona nasıl söylerdi?

Burcu tüm dermanıyla koşarken göz yaşları çoktan teker teker dökülmeye başlamıştı. Akan makyajı yüzünden berbat göründüğünü hisedebiliyordu. Üstelik terlediği için ve rüzgar yüzünden saçları da kötüydü, çıkarken çantasını da yanına almamıştı. Yavaş yavaş migreni tutuyordu, bu halde nereye gittiğini bilmiyordu fakat yine de tüm dermenı ve gücüyle koşuyordu. Ciğerlerine çektiği soğuk nefes sanki asit dökülmüş gibi yakıyordu içini.

Gözlerini sımsıkı kapattı ve koşmaya devam etti ve tam o anda çok yakından gelen bir korna sesiyle araladı gözlerini. Yalnızca on saniye içinde rotasından çıkmış ve kaldırımdan  yola inmişti. Şimdi hızla gelen bir arabayla arasında yalnızca bir metre vardı.

Tüm gücüyle kendini geriye attı ve şoförün direksiyonu kırmasıyla arabanın altında ezilmekten son anda  kurtuldu. Ölüm onu yalnızca bir saniye ile teğet geçmişti. Belki de hayatının en lanetli gününü yaşıyordu. Şoför arabayı bir an bile durdurmadan yoluna devam ederken, kendisi çamurun içine düşmüştü. Üstelik bir bacağı da çamurun içine saplanmıştı. Karanlık, ruhuna korku salarken, ne yapacağını bilmez bir şekilde etrafına baktı. Düştüğü yerde her tarafına bulaşan çamurun nasıl oluşmuş olduğuna dair bir fikri yoktu. Buna karşılık karanlıkla birlikte rengi perdelenen mavi deniz, yoldan son sürat geçen arabalarla birlikte oldukça korkutucu bir hava yaratıyordu. Bu halde ne yapacağını bilmez bir şekilde etrafını süzerken, çaresizce daha çok ağlamaya başladı. Hıçkırıkları gecenin tenha uğultuları arasına karışıp giderken dakikalar sonra  bir çift kol arkadan ona sarıldı. Aldığı kokuyla korkusu bir anda balon gibi sönerken istediği o kokunun sahibinin göğsüne sığınıp saatlerce ağlamaktı. Yalnızca saatler öncesinde o göğüste başka bir kadının dudakları gezinmiş olsa da, içinde şahlanan bu isteğine mani olmaktan dahi acizdi.

"Bu halin ne?" diye sordu Mert. Ancak kollarının arasına aldığı kadın ona döndü ve bir cevap vermek yerine ağlamaya devam etti, hemen ardından başını ona yasladı. Mert, onu bu hale getirdiği için Kerem denen o piçi öldürmek istiyordu. Onun Burcu'ya karşı hislerini daha onu göreli bir dakika olmadan farkına varmıştı. Burcu'nun kendisine kardeşim diye hep anlattığı o adamla gördüğü adam aynı insan olamazdı.