Get used to it

Rozdział 65 (BONUS)

*19 lat później*

Mruczałem pod nosem melodię rozbrzmiewającą z radia i skupiałem wzrok na blacie oraz wszystkich porozkładanych na nim talerzach. Nie zwracałem uwagi na syf jaki robiłem z każdym ruchem, bo byłem przyzwyczajony do swoich dwóch lewych rąk podczas gotowania.

Kiedy usłyszałem dochodzące z góry krzyki, wytarłem dłonie w ścierkę i zerknąłem w stronę schodów. Chwilę później rozległo się trzaśnięcie drzwiami i odgłos zbiegania na dół.

Wyszedłem zza rogu przez co niska blondynka wpadła prosto na mnie z impetem.

- Przepraszam - wyszeptała ze spuszczoną głową i próbowała mnie wyminąć.

- Coś się stało Lila? - zapytałem opiekuńczo, łapiąc za jej ramię.

- Wszystko w porządku proszę pana - uśmiechnęła się smutno i wzięła nerwowy oddech.

Uniosłem brew i przechyliłem nieco głowę. Wiedziałem, że stanie zapłakanym przed ojcem swojego chłopaka nie jest szczytem marzeń, ale lubiłem tę dziewczynę i nie powinienem być obojętny.

- Zostaniesz na kolację? Wiem, że ostatnim razem indyk nie był jadalny, ale teraz naprawdę się starałem - zapewniłem i przesunąłem pocieszająco palcem po jej nosie.

Zaśmiała się cicho i otarła łzy rękawem. Dogadywaliśmy się.

- Nie wątpię, ale naprawdę muszę już iść - schyliła się by założyć buty, a później zerknęła w stronę schodów jakby oczekiwała na nich mojego syna.

- Kolacja bez ciebie to nie kolacja - skrzywiłem się, ale sam założyłem na jej głowę czapkę.

Nie miałem zamiaru jej zatrzymywać, skoro potrzebowała teraz przestrzeni.

- Dobranoc panie Dąbrowski - uśmiechnęła się delikatnie i przeszła do drzwi, poprawiając torebkę na ramieniu.

Pomachałem jej i westchnąłem ciężko, gdy zostałem sam. Wdrapałem się szybko na górę i nawet nie fatygując się o pukanie, wszedłem do pokoju Oskara. Siedział przy biurku zacięcie wciskając guziki na konsoli. Szturchnąłem go za ramię, a gdy nie zareagował zdjąłem słuchawki z jego głowy.

- Co? - burknął, zabierając je z moich rąk.

- Dlaczego krzyczałeś na Lilianę? - zapytałem.

- Bo się o to prosiła - rzucił krótko i znowu założył słuchawki, wracając wzrokiem do gry.

Zdjąłem je po raz kolejny na co wywrócił poirytowany oczami.

- Co to znaczy, że się prosiła? - prychnąłem, opierając dłoń tuż za jego plecami.

- To znaczy, że miałem powód i to nie twoja pieprzona sprawa - fuknął i wyrwał słuchawki z moich rak, po czym włożył je ponownie na głowę.

Dopiero gdy złapałem stanowczo za monitor i przechyliłem go do tyłu, uraczył mnie złym spojrzeniem.

- Nie zrobisz tego - syknął.

Uniosłem brew i posłałem mu rozbawione spojrzenie. Dobrze wiedział, że nie będę miał problemu z roztrzaskaniem tego badziewia o ziemię nawet jeśli kosztowało kilka tysięcy. Już raz potraktował mnie jak kogoś, kto nie ma do niego żadnego prawa, a później zapieprzał przez dwa miesiące dostarczając pizzę starym, śmierdzącym samochodem, by zarobić na telefon, który bezmyślnie stracił.

- Popłacze i przestanie - mruknął obojętnie i rzucił pada na blat.

- Przestanie, bo zaraz ją przeprosisz za wszystko co powiedziałeś - rozkazałem.