Untamed | Herschrijven

§ HOOFDSTUK 34 §

P.O.V Danica

'Mate.' zeggen we tegelijkertijd. Shit, nee. Dit mag niet. Dit kan niet.

'Dani,' zegt Xandro rustig. Ik schud mijn hoofd. 'Dit kan en mag niet,' zeg ik zachtjes. 'Waarom niet? Praat met me,' probeert hij. Ik ga met mijn handen door mijn haar.

'Mijn vorige mate, ik heb hem afgewezen,' zeg ik nu emotieloos. Xandro schrikt. 'Ga je mij nu ook afwijzen?' vraagt hij angstig. 'Ik weet het niet, ik weet niet wat ik moet doen,' zeg ik wanhopig.

Xandro trekt mij in een knuffel. Het wel bekende tintelende gevoel verspreid zich over mijn huid. Caillin gromt dreigend naar me, ik mag Xandro niet van haar afwijzen.

'Je mag me niet marken,' zeg ik na een tijd stilte. Nog voordat hij kan vragen waarom, praat ik al verder. 'Je zal moeten sterven, je zal ook een hybrid moeten worden,' vertel ik verder.

'Als het moet om bij jou te blijven, dan zal ik dat doen,' Xandro pakt mijn hoofd met beide handen vast. Zijn gele wolven ogen houden de mijne vast. 'Ik heb alles voor je over, zelfs als daar de dood bij hoort,' fluistert hij.

Heel voorzichtig plaatst hij zijn lippen op de mijne. Het tintelende gevoel plaatst zich op mijn lippen en wangen. Voorzichtig ga ik mee met de zoen.

Na een paar tellen laat ik hem los en trek een broek en mijn schoenen aan.

'Wat ga je doen? Het is nog nacht,'

'Rennen,' zucht ik. 'Doe alsjeblieft voorzichtig,' je hoort de bezorgdheid in zijn stem. 'Komt goed,' mompel ik.

Ik loop zijn kamer uit, pak nog snel mijn telefoon uit mijn kamer en verlaat dan het huis. Marciano gaf me nog wen vragende blik maar ik keek hem alleen waarschuwend aan.

Ik trek een kort sprintje tot ik de straat uit ben. Ik pak mijn telefoon uit mijn zak en zoek het nummer van Stefan op. Ik druk op bellen en wacht tot Stefan op neemt.

'Hallo?' hoor ik zijn slaperige stem.

'Stefan,' zeg ik alleen.

'Mijn god, Dani-'

'Stil,' kap ik hem af. 'Laat niet merken dat je met mij belt,'

'Oké, waar zit je? Ze zijn er achter gekomen dat je het vliegtuig hebt gepakt,' het laatste fluistert hij.

'Maakt niet uit,' zucht ik. 'Italië,'

'Wat the fack doe je daar?!' roept hij uit. Ik hoor wat gestommel op de achtergrond. 'Wie is dit?' Mijn adem stokt bij het horen van zijn stem. 'Alpha Noah,' hoor ik Stefan zeggen. 'Wie is dit? Is dit..' Connor stopt met praten.

'Dani, waar zit je? Asjeblieft, zeg iets. Ik kom je halen, ik-'

'Nee, Connor. Ik heb een mate en ik weet niet wat ik ga doen, maar ik ga niet terug,' kap ik hem af. Mijn stem is kil en geen enkele emotie is te horen.

'Wat is er toch met je?' vraagt hij wanhopig. Zonder nog wat te zeggen verbreek ik de connectie en stop mijn telefoon in mijn zak.

Ik schreeuw zo hard als ik kan en sla meerdere malen tegen een boom aan. Straaltjes bloed komen uit mijn knokkels, maar al snel geneest het weer.

'Non fare tanto rumore!' roept iemand. 'Zitto e vai a dormire!' roep ik terug.

A/N: Vertaling 1: Maak eens niet zo veel lawaai! Vertaling 2: Hou je bek en ga slapen!

Ik adem diep in en uit. In Hybrid snelheid ren ik naar het dichtstbijzijnde bos en verander uiteindelijk in mijn wolf.

*

Waarschijnlijk ben ik al ruim drie uur aan het rennen, langzaam begint de zon op te komen. Via een omweg trippel ik terug naar het huis van Marciano. Ik spring over het hek de tuin in. Vanuit de tuin kan ik in de keuken kijken, waar Xandro met zijn handen in het haar loopt te ijsberen.

Ik krabbel met mijn poot tegen de schuifdeur aan, Xandro kijkt met verwilderde ogen mijn kant op. Hij lijkt opgelucht te zijn als hij mij ziet. Hij opent de deur en ik duw mezelf door de opening heen.

'Waar in godinnaam ben je geweest?! Ik heb de heletijd wakker gelegen, wachtend tot jij terug kwam! Ik dacht dat je maar eventjes was rennen, maar nee, je was verdomme zes uur lang weg!' roept hij in paniek, met een vleugje woede. Ik was dus blijkbaar zes uur weg, kan ook.

'Ik krijg geen verklaring van je?' gaat hij verder. Ik rol met mijn ogen, voor zo ver dat gaat. Xandro kijkt me boos aan. Ik grom waarschuwend naar hem.

Ik verander terug naar mijn mensen vorm, het boeit mij nu niets dat ik naakt ben. Xandro slikt even en valt gelijk stil.

'Ik was gewoon door het bos rennen,' zeg ik rustig. Ik loop naar de koelkast en pak wat te drinken. Ik merk aan de warmte dat Xandro achter mij staat. Zachtjes gaat hij met zijn hand over mijn rug, waar het litteken zit. Door zijn aanraking laat hij een tintelend gevoel achter.

'Hoe kom je hier aan?' vraagt hij zachtjes. 'Genezing,' antwoord ik alleen. Ik draai me om en kijk hem recht in zijn ogen aan. Met zijn vinger gaat hij over mijn neus, waar mijn andere litteken zit. 'Ook genezing,' zucht ik.

Het drinken dat ik had gepakt zet ik op tafel. Geen zin er meer in. Ik loop richting mijn kamer. Onderweg kom ik Marciano tegen die mij verlekkerd aan zit te kijken.

'Kan je het zien?' snauw ik. 'Oh, ja zeker wel,' mompelt hij, terwijl hij heel mijn lichaam bekijkt. Ik laat mijn ogen naar rood met ijsblauw veranderen en storm op hem af. Ik grijp hem bij zijn keel en duw hem hard tegen de muur. Ik knijp steeds iets harder in zijn keel, tot zijn hoofd steeds roder word. 'S-stop,' zegt hij met moeite.

Plots stroomt er een soort verlangen door mij heen. Verlangen naar mensen bloed en vlees. Ik bijt in mijn lip en voel hoe mijn Hybrid tanden in mijn lip prikken. Verlangend kijk ik naar zijn nek.

Marciano snakt naar adem en probeert mijn hand weg te halen bij zijn nek. Maar tevergeefs, ik knijp steeds iets harder.

'Maar één keer bijten,' mompel ik in trance. 'D-danica,' hijgt hij hees. Ik kijk hem in zijn ogen aan.

Plots veranderen zijn ogen naar paars.

A/N: Kennen jullie de paarse ogen nog? En een vraag voor al mijn lezers.. Stel, er komt een deel 2, moet ik daar een apart boek voor maken of verder gaan in dit boek?

#TeamConnor

#TeamXandro

A/N: Hebben jullie nog leuke shipnames?

Ook wil ik dit hoofdstuk aan MELBRWR opdragen. Ik ga altijd stuk om haar comments, en ze is zo'n trouwe lezer. Op bijna elk hoofdstuk reageert ze wel. Hartstikke bedankt!