Tristan
Αυτός έφυγε αλλά αυτή έμεινε. Και από ότι καταλαβαίνω δεν είναι καλά.
Έχει γονατίσει και έχει σκύψει το κεφάλι της. Μάλλον κλαίει. Τώρα πως θα συνέρθει;
Πρέπει να βοηθήσω και σε αυτό;
«Έφυγε» της λέω ενώ στέκομαι όρθιος από πάνω της αλλά αυτή μένει εκεί.
Δεν μου αρέσει όταν οι άλλοι κλαίνε. Και ειδικά όταν αυτά που μπορώ να κάνω για να σταματήσουν είναι λίγα.
Βάζω το χέρι μου στον ώμο της και τότε σηκώνει το κεφάλι της. Έχει πάλι σουφρώσει τα φρύδια της αλλά αυτή τη φορά όχι επειδή είναι παραξενεμένη αλλά επειδή είναι δακρυσμένη.
Εγώ έχω το χέρι μου στον ώμο της αλλά δεν ξέρω τι να της πω. Και εγώ δεν είμαι καλά. Νιώθω μια αφόρητη πίεση λες και τρελαίνομαι.
«Είναι εντάξει» της λέω και η παλάμη μου χτυπάει πολύ απαλά τον ώμο της.
Εκείνη σηκώνεται όρθια και τινάζει τα ρούχα της από σκόνες. Με πλησιάζει και με παίρνει αγκαλιά. Και συνεχίζει να κλαίει.
Αυτό είναι πολύ άβολο. Και δεν νιώθω εντάξει με αυτό.
Έχει τυλίξει τα χέρια της γύρω από την μέση μου και εγώ τα δικά μου τα κρατάω ψηλά. Οι αγκαλιές και γενικά η επαφή με άλλους ανθρώπους είναι ότι χειρότερο μπορεί κάποιος να μου κάνει.
«Είναι απίστευτος. Πρώτη φορά μου μιλάει έτσι» μου λέει ενώ κλαίει.
Πότε θα ξεκολλήσει από πάνω μου; Εγώ την βοήθησα αλλά δεν πάει να πει ότι πρέπει να είμαστε τόσο κοντά.
«Όχι ότι σε είχε κολλήσει στον τοίχο και σου μαύρισε το χέρι» της λέω γελώντας ειρωνικά και με κοιτάζει.
Μάλλον δεν της άρεσε αυτό που είπα. Αλλά έτσι είναι. Δίνει προσοχή σε λάθος πράγμα.
«Με φόβισε. Ήταν τόσο άγριος» λέει και νιώθω τη ζακέτα μου υγρή.
Γέμισε δάκρυα. Ωραία.
«Εσύ; Η δυναμική και δημοφιλής Zoe δεν μπόρεσες να του πας κόντρα;» την ρωτάω και πιάνοντας την από τους ώμους, την τραβάω μακριά από το σώμα μου.
Επιτέλους.
«Δεν είναι εύκολο. Καμιά φορά όταν ο άλλος είναι τόσο αγριεμένος, το να πηγαίνεις με τα νερά του είναι μονόδρομος» μου λέει και σκουπίζει τα μάτια της.
Αυτό που λέει είναι λάθος. Εγώ για παράδειγμα ποτέ όσο και να φοβόμουν τον πατέρα μου δεν τον άφηνα να αλωνίζει. Του πήγαινα κόντρα με ότι αυτό συνεπαγόταν.
YOU ARE READING
Changes |✔|
Teen Fiction𝓘'𝓶 𝓸𝓯𝓽𝓮𝓷 𝓼𝓲𝓵𝓮𝓷𝓽 𝔀𝓱𝓮𝓷 𝓘'𝓶 𝓼𝓬𝓻𝓮𝓪𝓶𝓲𝓷𝓰 𝓲𝓷𝓼𝓲𝓭𝓮. Ανοίγω το παράθυρο και βλέπω το ηλιοβασίλεμα. Πως γίνεται όμως να μην νιώθω τίποτα; Ή μάλλον νιώθω ένα κενό. Χρόνια τώρα. «Αγόρι μου, θες να φάμε μαζί; Έχουμε καιρό...» μ...
