Tristan
Ανάσες Tristan. Ανάσες. Δεν είναι τίποτα. Ηρέμησε.
Αυτά λέω στον εαυτό μου όσο τρέχω προς το σπίτι μου αλλά αμφιβάλλω αν μπορώ να ηρεμήσω. Τέτοιες κινήσεις ενθουσιασμού όπως η αγκαλιά της Zoe με τρομοκρατούν.
Το να αγγίζω άλλους αλλά και να με αγγίζουν εκείνοι, είναι κάτι που δεν μου ταιριάζει. Θέλω να είμαι μόνος. Μακριά από άλλους.
Και αν είπαμε δυο κουβέντες παραπάνω με την Zoe, αυτό δεν σημαίνει κάτι. Δεν άλλαξε και κάτι. Συνεχίζει να υπάρχει μεταξύ μας ένα κενό. Δεν γίναμε φίλοι, ούτε μπορεί να με αγκαλιάζει.
Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να καταφέρει να με ξεκλειδώσει. Το ίδιο κενό που υπάρχει με όλους τους ανθρώπους, υπάρχει και με την Zoe. Συνεχίζω να μην μπορώ να την προσδιορίσω.
Είναι πολύ δημοφιλής και σχεδόν όλοι την συμπαθούν. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να είναι ψεύτικη. Μπορεί να κρύβει τον πραγματικό της εαυτό. Κανείς δεν μπορεί να τα πηγαίνει καλά με όλους.
«Τι κάνεις εδώ;» με ρωτάει ο παππούς ο οποίος είναι φορτωμένος με κάποιες σακούλες.
«Τελείωσα το ραντεβού μου με την Julia και καθόμουν εδώ. Σκεφτόμουν» του λέω και πλησιάζει την πόρτα για να ανοίξει.
Εγώ κάθομαι στις σκάλες δίπλα στο διαμέρισμα μας. Κάθισα εδώ για να σκεφτώ. Από εκεί που δεν την ήξερα καθόλου, έχει μπει στη ζωή μου. Και εγώ δεν θέλω κανέναν στη ζωή μου.
Πως επέτρεψα σε αυτήν να μπει;
«Έλα μέσα. Μέσα είναι πιο ζεστά» μου λέει και τον ακολουθώ.
Ακουμπάει τις σακούλες στο τραπέζι και ξεκινάει να βάζει ότι αγόρασε στη θέση τους. Ξέρει ότι κάτι με απασχολεί αλλά δεν με ρωτάει.
Ξέρει ότι ίσως του πω από μόνος μου. Όμως αυτή τη στιγμή είμαι πολύ μπερδεμένος. Δεν ξέρω καν τι να του πω ότι έχω. Γιατί δεν ξέρω αν έχω κάτι.
«Πως πήγε με την Julia; Συζητήσατε αυτό που έγινε χθες...;» με ρωτάει χωρίς να κοιτάξει.
«Ναι. Της είπα και τον λόγο που πήγα να κάνω κάτι τέτοιο. Μου είπε πως δεν θα έπρεπε να το πάρω στραβά αλλά ως μια καλή ευκαιρία να γίνω καλός άνθρωπος. Δηλαδή το παράδειγμα του πατέρα μου να το δω από την ανάποδη μεριά» του λέω και χαμογελάει.
Μου πιάνει το χέρι και το βλέμμα του βγάζει μια ζεστασιά. Αυτή τη ζεστασιά που από χθες το πρωί δεν έβλεπα.
ESTÁS LEYENDO
Changes |✔|
Novela Juvenil𝓘'𝓶 𝓸𝓯𝓽𝓮𝓷 𝓼𝓲𝓵𝓮𝓷𝓽 𝔀𝓱𝓮𝓷 𝓘'𝓶 𝓼𝓬𝓻𝓮𝓪𝓶𝓲𝓷𝓰 𝓲𝓷𝓼𝓲𝓭𝓮. Ανοίγω το παράθυρο και βλέπω το ηλιοβασίλεμα. Πως γίνεται όμως να μην νιώθω τίποτα; Ή μάλλον νιώθω ένα κενό. Χρόνια τώρα. «Αγόρι μου, θες να φάμε μαζί; Έχουμε καιρό...» μ...
