Changes |✔|

T W E N T Y - O N E

Tristan

Βάζει τα πιάτα στον νεροχύτη κι εγώ ξαπλώνω στον καναπέ. Δεν ανοίγω την τηλεόραση. Τέτοια ώρα έχει μόνο ειδήσεις και αυτό είναι το τελευταίο που θέλω να δω.

Αν δω ειδήσεις ψυχοπλακώνομαι. Στην κοινωνία ακούμε μόνο για δολοφονίες, βιασμούς, βεντέτες και ναρκωτικά.

Με λίγα και απλά λόγια δηλαδή ο άνθρωπος θέλει απλά να κάνει κακό στους γύρω του για να κερδίσει κάτι. Και κανείς δεν αισθάνεται τύψεις. Ούτε καν όταν απειλείται η ελευθερία του.

Και συνεχίζει να κάνει κακές πράξεις. Μόνο και μόνο για να ικανοποίησει τον εγωισμό του. 

«Με ακούς; Όταν σου μιλάει ο πατέρας σου, θα ανοίγεις τα αυτιά σου και θα σκύβεις το κεφάλι σου» μου φωνάζει άγρια πάνω από το κεφάλι μου.

Του μιλάω εξαγριώνεται. Τον αγνοώ εξοργίζεται. Τι πρέπει να κάνω;

«Οφείλεις σεβασμό και υποταγή στον άνθρωπο που σε μεγαλώνει. Στον πατέρα σου» φωνάζει και με πνίγει το δίκιο.

Πατέρας δεν μπορεί να θεωρηθεί. 

Πατερας δεν είναι αυτός που δέρνει το παιδί του για να δείξει την δύναμη του.

Πατέρας δεν είναι αυτός που βρίζει και δέρνει την γυναίκα του για να δείξει πόσο άντρας είναι.

Πατέρας δεν είναι αυτός που μεθάει για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα του.

Πατέρας δεν είναι αυτός που φεύγει μες την μέση της νύχτας για να βρει γκόμενα.

Είναι τα πάντα εκτός από άντρας. Εκτός από άνθρωπος. Εκτός από πατέρας.

«Αν το άξιζες ίσως να το έκανα...» ψιθυρίζω και συνεχίζω να κοιτάω το βιβλίο μου.

Το ψιθυρίζω για να μην με ακούσει. Γιατί αν με ακούσει, την έχω βάψει.

«Είπες κάτι;» με ρωτάει και σβήνει το τσιγάρο του στο μάρμαρο.

«Θα παρ...παράκουσες» του λέω αλλά δεν με πιστεύει. Αρχίζει να γελάει. Δυνατά.

«Έτσι λες ε; Ή εγώ είμαι κουφός ή εσύ κωλόπαιδο. Και οι δυο μας ξέρουμε τι συμβαίνει» λέει.

Δεν νομίζουμε το ίδιο. Εκείνος είναι πολλά περισσότερα από αυτά που φαίνεται. Δυστυχώς.

«Εμένα δεν θα με κοροιδεύεις» μου λέει και κλωτσάει την καρέκλα στην οποία κάθομαι.