Changes |✔|

T W E N T Y - T WO

Tristan

Ακόμα σκέφτομαι την ιστορία που μου διηγήθηκε ο παππούς. Και νομίζω πως με συγκίνησε. Γιατί ήταν πολύ ανθρώπινο.

«Πάρε λοιπόν το χάπι εσύ και εγώ θα τελειώσω τις δουλειές» μου λέει και μου το αφήνει μαζί με ένα ποτήρι νερό πάνω στο τραπέζι.

Δεν θέλω αλλά για να μην τον στεναχωρήσω θα το πάρω. Είναι που είναι μεγάλος άνθρωπος δεν θέλω να τον βλάψω.

«Tristan θα μου κάνεις μια χάρη; Μπορείς να πας εσύ να ψωνίσεις; Έχω τόσα να κάνω και δεν προλαβαίνω. Έχω τα πιάτα, να βάλω πλυντήριο, να απλώσω τη μπουγάδα, σίδερο και σφουγγάρισμα» λέει αγχωμένος και κοιτάζει τον χώρο.

Και πάλι δεν θέλω αλλά οφείλω να τον βοηθήσω. Δεν μπορεί όλα να πέφτουν πάνω του. Μαζί μένουμε.

«Θα πάω. Τι χρειάζομαστε;» τον ρωτάω και ψάχνει κάτω από μια στοίβα με περιοδικά κάτι.

Βγάζει ένα μικρό χαρτί και έρχεται πάλι κοντά μου.

«Αυτά. Στα έχω γράψει στη λίστα. Αν χρειαστείς το οτιδήποτε μου τηλεφωνείς» μου λέει και αφού βαριεστημένα βάλω τα παπούτσια και το μπουφάν μου, βγαίνω έξω από το σπίτι.

Περπατάω σιγά σιγά και τα πόδια μου σχεδόν σέρνονται στον δρόμο. Πραγματικά μετά από όσα έγιναν σήμερα θέλω απλά να κρυφτώ κάπου και να μην ξαναδώ άνθρωπο.

Γιατί όπως έχω προαναφέρει η επαφή μου με τους ανθρώπους πια είναι εφιάλτης. Γιατί εγώ δεν βλέπω μπροστά μου έναν άνθρωπο, βλέπω πως απλά αυτός ο κάποιος μπορεί, αργά ή γρήγορα να με πονέσει.

Και ο πόνος έχει μετακομίσει μέσα μου. Και δεν λέει να φύγει.

Πηγαίνω μόνο από στενά και προσπαθώ να φτάσω στο σούπερ μάρκετ χωρίς να βγω σε κεντρικό δρόμο. Νιώθω λες και χιλιάδες μάτια έχουν πέσει πάνω μου.

Νιώθω κάτι καυτό να πέφτει πάνω μου και ξαφνικά πέφτω στο οδόστρωμα. 

Τι φάση;

«Είσαι καλά;» ρωτάει κάποια και σηκώνω το κεφάλι μου.

Θα κλειδωθώ στο σπίτι μου και θα πετάξω το κλειδί. Δεν μπορεί συνέχεια να πέφτω πάνω στην ίδια την Zoe Calton. Κάποιος με έχει μουτζώσει.

«Tristan; Χτύπησες;» με ρωτάει ανήσυχη και την κοιτάω.

Κρατάει ένα πλαστικό ποτήρι με κάτι μαύρα γράμματα πάνω του και στον δρόμο βρίσκεται κάτι καφέ. Μάλλον καφές. Παγάκια έχουν πέσει, το καλαμάκι δίπλα και τα μαύρα μου ρούχα λερωμένα και μέσα στον καφέ.