Tristan
Το κουδούνι χτυπάει και καταλαβαίνω πως το διάλειμμα τελείωσε. Η πόρτα του γυμναστηρίου ανοίγει και πολλά παιδιά μπαίνουν μέσα. Κάθονται πάνω στα στρώματα, στην ξύλινη σκηνή και εγώ προσπαθώ να φύγω.
Κάποιοι με κοιτούν που κάθομαι οκλαδόν στη μέση της αίθουσας αλλά δεν με ενδιαφέρει. Αυτή τη στιγμή με απασχολούν σημαντικότερα θέματα.
Σηκώνομαι όρθιος και στέκομαι στα πόδια μου. Τινάζω τα ρούχα μου και κατευθύνομαι προς την έξοδο.
Η πόρτα είναι γεμάτη από παιδιά και προσπαθώ χωρίς να αγγίξω κανέναν να βγω έξω. Δεν σπρώχνω καθόλου. Ίσα ίσα που με έχουν στριμώξει κιόλας. Μόλις καταφέρω να βγω έξω όμως πέφτω μούρη με μούρη με την Zoe. Κρατάει στα χέρια της ντοσιέ και φαίνεται πιεσμένη.
Και αφού βρίσκομαι απέναντι της, υποθέτω πως πρέπει να παρατηρήσω αυτά που μου είπε η Julia. Δεν είναι δύσκολο. Τα θυμάμαι εξάλλου.
«Γεια...» της λέω και εκείνη με κοιτάζει.
«Καλημέρα. Είσαι καλά;» με ρωτάει και εγώ γνέφω καταφατικά.
Δεν ξέρω. Είμαι στ'αλήθεια;
«Είμαι. Εσύ;» την ρωτάω και δείχνοντας μου τα ντοσιέ, γελάει.
Και αυτή τη στιγμή νιώθω ένα κάψιμο στο στομάχι. Έναν πόνο. Και στο στομάχι αλλά και τα γόνατα. Πιάνω το φερμουάρ του μπουφάν μου και το σφίγγω με τα δάχτυλα μου.
Έχουμε δύο στα τρία μέχρι στιγμής. Αυτό δεν είναι καλό.
«Πρέπει να φύγω. Καλό μάθημα...» μου λέει και τρέχοντας πηγαίνει στο γυμναστήριο και η πόρτα κλείνει.
Κοιτάζω προς τα δεξιά και βλέπω πως στην δική μου τάξη δεν έχει έρθει ο καθηγητής. Άρα το μάθημα δεν έχει ξεκινήσει. Μπορώ λοιπόν να μείνω έξω. Πρέπει να δω και το τρίτο σημάδι.
Πηγαίνω στο μπάνιο και πρώτα απ'όλα ελέγχω ότι είμαι μόνος. Δεν πρέπει να βρω κανέναν άλλον εδώ και πόσο μάλλον κάποιο από τα τρία αγόρια.
Δεν ακούω και δεν βλέπω κανέναν και έτσι νιώθω πιο άνετα. Πλησιάζω στον καθρέφτη και κοιτάζω τα μάτια μου αλλά δεν βλέπω και πολλά. Δεν μπορώ να καταλάβω.
«Τι πρέπει να κάνω τώρα;» λέω στον εαυτό μου και απομακρύνομαι λίγο από εκεί.
Βάζω τα χέρια μου στη μέση μου και στηρίζομαι στον τοίχο. Ξεφυσάω αφού είμαι πολύ αγχωμένος με όλο αυτό. Δεν θέλω να συμβαίνει αυτό. Μακάρι να μπορούσα να το σταματήσω.
KAMU SEDANG MEMBACA
Changes |✔|
Fiksi Remaja𝓘'𝓶 𝓸𝓯𝓽𝓮𝓷 𝓼𝓲𝓵𝓮𝓷𝓽 𝔀𝓱𝓮𝓷 𝓘'𝓶 𝓼𝓬𝓻𝓮𝓪𝓶𝓲𝓷𝓰 𝓲𝓷𝓼𝓲𝓭𝓮. Ανοίγω το παράθυρο και βλέπω το ηλιοβασίλεμα. Πως γίνεται όμως να μην νιώθω τίποτα; Ή μάλλον νιώθω ένα κενό. Χρόνια τώρα. «Αγόρι μου, θες να φάμε μαζί; Έχουμε καιρό...» μ...
