Zoe
Τον περιμένω όπως κάθε πρωί στο πάρκο δίπλα από το σχολείο μας. Και είμαι έξαλλη. Του τηλεφώνησα τόσες φορές και δεν απάντησε. Είτε το έκλεινε είτε αγνοούσε τις κλήσεις μου. Σαν ζευγάρι που είμαστε ανταλλάξαμε τηλέφωνα για να μιλάμε και όχι για να με αγνοεί.
Πρώτα απ'όλα ανησύχησα μην του συνέβη τίποτα και κατά δεύτερον, θεωρώ πως το να με αγνοεί δεν είναι ωραίο. Αν ενοχλούσα, θα μπορούσε να μου το πει.
«Καλημέρα...» μου λέει ευδιάθετος και ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά μου.
Ήμουν τόσο αφηρημένη που ούτε κατάλαβα πότε ήρθε. Δεν θέλω να τσακωθούμε ή να του κρατήσω μούτρα αλλά δεν μπορώ και να κρύψω αυτό που νιώθω.
«Καλημέρα» του λέω δυσαρεστημένη και εκείνος μάλλον το αντιλαμβάνεται.
«Ει, γιατί τέτοια μούτρα;» ρωτάει και μου πιάνει το χέρι.
Πως να το θέσω ευγενικά;
«Τι γιατί έχω τέτοια μούτρα; Χθες σε πήρα τόσα τηλέφωνα και δεν απάντησες ούτε ένα. Πως θες να νιώσω;» τον ρωτάω και εκείνος γελάει ελαφρά.
Συγγνώμη γελάει κιόλας;
«Για αυτό είσαι έτσι; Εντάξει, συγγνώμη που δεν σου απάντησα αλλά έκανα κάτι σημαντικό και δεν μπορούσα να διακόψω. Την επόμενη φορά θα απαντήσω με την πρώτη» μου λέει ειλικρινά αλλά δεν πείθομαι.
Δεν ξεκινάμε καλά. Δεν μου άρεσε αυτό που έκανε.
«Και πάλι. Που ξέρεις εσύ, αν εγώ έπαθα κάτι και ήθελα να σου μιλήσω; Tristan, δεν μπορείς να με αγνοείς τόσο απλά» του λέω και βλέπω πως τα χαρακτηριστικά του έχουν σοβαρέψει.
«Σου είπα πως ήμουν απασχολημένος με κάτι σοβαρό. Αν πάθαινες κάτι, θα επέμενες κι άλλο και τότε θα απαντούσα. Μην το κάνουμε θέμα. Μια φορά έγινε στο κάτω κάτω» μου λέει και δεν μπορώ να το περάσω έτσι.
Δεν θέλω να γίνομαι υπερβολική και να τον πιέζω αλλά ένιωσα άσχημα.
«Μετά γιατί δεν με πήρες;» τον ρωτάω σοβαρή και εκείνος σπεύδει να μου απαντήσει.
«Γιατί είχα ραντεβού στην ψυχολόγο και όταν γύρισα ήμουν πτώμα. Ήταν αργά. Ίσως κοιμόσουν» μου λέει.
«Ένα μήνυμα δε θα έβλαπτε. Μάλλον όμως αυτό που έκανες ήταν πιο σημαντικό από εμένα. Τι να πω...» του λέω και γυρίζω να φύγω αλλά με πιάνει από το μπράτσο και αναγκάζομαι να γυρίσω σε εκείνον.
BẠN ĐANG ĐỌC
Changes |✔|
Teen Fiction𝓘'𝓶 𝓸𝓯𝓽𝓮𝓷 𝓼𝓲𝓵𝓮𝓷𝓽 𝔀𝓱𝓮𝓷 𝓘'𝓶 𝓼𝓬𝓻𝓮𝓪𝓶𝓲𝓷𝓰 𝓲𝓷𝓼𝓲𝓭𝓮. Ανοίγω το παράθυρο και βλέπω το ηλιοβασίλεμα. Πως γίνεται όμως να μην νιώθω τίποτα; Ή μάλλον νιώθω ένα κενό. Χρόνια τώρα. «Αγόρι μου, θες να φάμε μαζί; Έχουμε καιρό...» μ...
