Changes |✔|

T W E N T Y - E I G H T

Tristan

Χτυπάω το κουδούνι και μόλις μου ανοίξει μπαίνω μέσα. Το γραφείο της είναι πάντα τακτοποιημένο και στον αέρα υπάρχει μυρωδιά λεβάντας.

«Καλώς τον. Κάθισε» μου λέει και κάθομαι στην αναπαυτική πολυθρόνα.

Απλώνω τα πόδια μου, φοράω την κουκούλα και σταυρώνω τα χέρια μου κάτω από το στήθος μου. Αν μπορούσα κιόλας θα κοιμόμουν. Αυτό όμως δεν είναι τόσο εύκολο.

«Τι έπαθε η μύτη σου; Την βλέπω πρησμένη» μου λέει και φοράει τα γυαλιά της.

«Έγιναν πολλά και ξαναπρήστηκε. Μαζί πάνε και αυτές οι γρατζουνιές στο μέτωπο» της λέω και τις δείχνω.

Οι οποίες πονάνε. Και δεν ξέρω πως ακριβώς προκλήθηκαν. Ξέρω όμως πως φταίει ο Mark. Και αυτό με κάνει να νιώθω άσχημα.

«Καλό θα ήταν να τα μοιραστείς μαζί μου. Βλέπω πως δεν έχεις αρκετή διάθεση οπότε ίσως νιώσεις καλύτερα» μου λέει και κάτι γράφει στο μπλοκ της.

«Julia, θες να ακούσεις κάτι καινούργιο; Δεν είμαι καλά» της λέω και σχηματίζω τα χέρια μου σε γροθιές.

Πράγματι δεν είμαι. Τρώω ελάχιστα όπως πριν, μένω ακόμα περισσότερο άυπνος, έχω πόνους στα κόκκαλα και το χειρότερο;

Θυμάμαι πολλά. Πολλά που εύχομαι να ξεχάσω.

«Μην λες αυτές τις λέξεις. Ο εγκέφαλος το καταλαβαίνει και το εφαρμόζει. Εσύ πρέπει να σκέφτεσαι θετικά» μου λέει και νευριάζω.

Θετική σκέψη και μπούρδες.

«Πως μπορώ να σκεφτώ θετικά όταν το αγόρι μιας κοπέλας που μέχρι πριν μερικές ημέρες δεν ήξερα, με πάει κόντρα, με κατηγορεί ότι θέλω να του πάρω την κοπέλα και με αποκαλεί ορφανό;» της φωνάζω και σηκώνομαι όρθιος.

Μπορεί και να είμαι. Σίγουρα είμαι. Δεν θέλω όμως να το ακούω. Δεν μπορεί ο καθένας να το λέει και να με προσβάλλει. Να μου τρίβει στα μούτρα ότι δεν έχω οικογένεια.

«Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Αρχικά ηρέμησε. Tristan πάρε βαθιές ανάσες και μέτρα μέχρι το δέκα» μου λέει και προσπαθώ να το κάνω.

Μετράω όντως και δεν μπορώ να πω πως ηρέμησα αλλά πρέπει να μιλήσω. Θα με αναγκάσει οπότε ας τελειώνω μια ώρα αρχύτερα.

«Χθες το πρωί όταν έφτασα σχολείο, πήγα στην τάξη της Zoe για να της επιστρέψω ότι μου δάνεισε. Την ομπρέλα και το μπουφάν. Τα έβαλα κάτω από το θρανίο και έφυγα. Όταν βγήκα και πήγαινα προς το γυμναστήριο ένα αγόρι μου είπε πως με θέλει η διευθύντρια και πήγα στο γραφείο της. Ήταν εκνευρισμένη γιατί κάποιος, που δεν μου έλεγε το όνομα του, της είπε πως δεν τελείωσα την τιμωρία. Δεν της εξήγησα γιατί, γιατί θα νόμιζε πως θα ζητούσα ειδική μεταχείρηση. Και έτσι μου έδωσε μονοήμερη αποβολή» της λέω και κλείνω τα μάτια μου.