Changes |✔|

S I X T Y - S I X

Tristan

«Μπορώ να κάτσω;» με ρωτάει η Daphne και παίρνω την τσάντα μου ώστε να της κάνω χώρο.

Με παραξενεύει που ήρθε η Daphne να μου μιλήσει. Έχουμε ανταλλάξει ελάχιστες κουβέντες και την ντρέπομαι η αλήθεια είναι. Όμως, φαίνεται καλή.

Βέβαια αυτό το έλεγα και για την Zoe και είδαμε που καταλήξαμε.

«Δεν είμαι στα καλύτερα μου, Daphne. Οπότε θα δυσκολευτείς να μου μιλήσεις» της λέω γελώντας ελαφρά και κοιτάζω στιγμιαία την Zoe.

Με κοιτάζει και κρέμεται από τα χείλη μου. Αυτό το βλέμμα μου αρέσει. Και η ίδια μου αρέσει. Όλα μου αρέσουν πάνω της. Πια είμαι σίγουρος για αυτό που νιώθω όμως χθες φιλιόταν με άλλον. Και μάλιστα με κάποιον ο οποίος ποτέ δεν με συμπάθησε. Η εικόνα τους ακόμα παίζει στο μυαλό μου.

«Μην ανησυχείς. Κι εγώ είμαι πολύ ντροπαλή και εσωστρεφής οπότε μοιάζουμε» λέει και γελάει.

Παίρνει μια βαθιά ανάσα και ξεκινάει να μου μιλάει. Καταλαβαίνω ότι δεν της είναι πολύ εύκολο.

«Κοίτα, δεν με ξέρεις καθόλου. Ούτε εγώ εσένα. Όμως η Zoe μας εξήγησε τι έγινε. Δεν φταίει εκείνη και πληγώθηκε πολύ που δεν της έδωσες τον χρόνο να σου εξηγήσει. Ο Mark την φίλησε για να σπείρει την διχόνοια. Την έπιασε απροετοίμαστη, της κρατούσε τα χέρια και για αυτό φάνηκε ότι δεν αντιδρούσε. Ξέρω πως αυτό που είδες ήταν απαίσιο. Δεν το δικαιολογώ αλλά εφόσον την αγαπάς, γιατί αυτό φαίνεται, άκουσε την. Ο Mark ζηλεύει και έχει πολλά προβλήματα. Και ένα από αυτά είναι η σχέση σας. Μην του δώσεις τη χαρά να χωρίσετε. Ξαναχτίσε τη ζωή σου. Το αξίζεις» μου λέει και με ακουμπάει στον ώμο.

Ώστε πάλι αυτός έβαλε το χεράκι του; Αλίμονο, έπρεπε να το φανταστώ. Όμως, γιατί να του το επιτρέψει...;

Πολύ ωραία λόγια αλλά δεν ξέρω αν είναι τόσο εύκολα να τα κάνω πράξη.

«Daphne, πες ότι τα κάνω πράξη. Πες ότι μιλάμε και ότι το ξεπερνάμε. Αν ξανασυμβεί, τι θα κάνω; Γιατί δεν αντέχω να το ξαναζήσω» της λέω και με την λεπτή της φωνή, μου απαντάει αμέσως.

«Ξέρω πως έχεις πολλή δύναμη μέσα σου. Δείξε στον καθένα τι αξίζεις και πάρε τη ζωή στα χέρια σου. Tristan, δεν ξέρω το παρελθόν σου, το ξέρεις μόνο εσύ. Το μέλλον όμως σου ανήκει. Κάνε κάτι για αυτό» μου λέει και παίρνει το θάρρος να με αγκαλιάσει.

Γιατί κάθομαι; Από εκεί που ήμουν μόνος μου, απέκτησα μια κοπέλα και δύο φίλους. Αυτό πως το έκανα ενώ δεν το αξίζω;