F I F T Y - S I X

318 43 33
                                        

Tristan

Μπαίνω μέσα και περπατάω όλο και πιο κοντά τους. Φτάνω στο μνήμα και μένω ακίνητος για μερικά δευτερόλεπτα να το κοιτάζω. Το μάτι μου επεξεργάζεται κάθετι που βρίσκεται επάνω του μα δεν εντυπωσιάζομαι. Έχω έρθει τόσες φορές που το ξέρω απ'έξω και ανακατωτά.

Cynthia Ford-Houston 1975-2017

Rose Houston 1955-2017

Mason Ford 1973-2017

«Εδώ είμαι πάλι...» τους λέω και πριν κάτσω στο μάρμαρο, κάνω την γνωστή μου κίνηση.

Μοιράζω τους κρίνους που έφερα στα δύο βάζα που βρίσκονται δεξιά κι αριστερά από τον τάφο και έτσι το μνήμα δεν είναι τόσο άδειο. Μια φρεσκάδα χαιδεύει τα ρουθούνια μου και αυθόρμητα χαμογελάω.

Πάντα το ανθοπωλείο που βρίσκεται έξω από το νεκροταφείο, μου κρατάει ένα μπουκέτο κρίνους. Ο ιδιοκτήτης του, με έχει μάθει τόσα χρόνια και ξέρει το είδος των λουλουδιών που τους φέρνω όταν έρχομαι.

Ήταν τα αγαπημένα τους.

Και της μαμάς και της γιαγιάς. Κάθε φορά που είχαμε κάποια γιορτή - και όχι μόνο - το σπίτι γέμιζε με βάζα πνιγμένα στους κρίνους. Οι γλάστρες στο μπαλκόνι φυτευμένες με κρίνους. Όπου και να κοίταζα, έβρισκα κρίνους. Σχεδόν πάντα δηλαδή. Υπήρχαν και φορές που ο πατέρας μου, έκοβε και πέταγε τα άνθη. Τα σιχαινόταν έλεγε και του προκαλούσαν αλλεργείες.

Ήθελε απλά να μας χαλάσει την αγάπη μας για κάτι.

«Άργησα λίγο αλλά ήρθα. Έχει και ήλιο σήμερα. Κάνει κρύο όμως. Τέλος πάντων, δεν ήρθα να σας πω για τον καιρό. Καταρχήν, ο παππούς φροντίζει τον κήπο μας οπότε γιαγιά μην ανησυχείς. Η ζωή μου έχει αλλάξει. Όχι τελείως αλλά πάει καλά. Συνεχίζω να πηγαίνω στην Julia και να παίρνω τα χάπια αλλά γνώρισα μια κοπέλα. Την Zoe που σας έλεγα. Είμαστε μαζί. Θέλω να την κάνω χαρούμενη αλλά...» λέω αλλά ο ήχος του κινητού μου, με διακόπτει.

Εκείνη μου τηλεφωνεί αλλά δε θέλω να μιλήσω σε κανέναν τώρα. Έχω έρθει στο νεκροταφείο για εμένα και θέλω λίγο χρόνο με τον εαυτό μου αλλά και εκείνες. Η Zoe μπορεί να περιμένει αυτή τη στιγμή.

Κλείνω το παλιό μου κινητό και το αφήνω στην τσέπη μου. Κοιτάζω την φωτογραφία τους και συνεχίζω από εκεί που είχα μείνει. 

«Όπως έλεγα, θέλω να την κάνω χαρούμενη αλλά δεν ξέρω αν μπορώ. Δηλαδή, αυτή είναι δημοφιλής και ξέγνοιαστη. Τι μπορεί να κάνει μαζί μου; Δε θέλω να την παρασύρω στη δυστυχία μου. Το υποσχέθηκα στον εαυτό μου όμως πως μαζί με εκείνην που θα προσπαθήσω να κάνω χαρούμενη, θα γίνω κι εγώ. Έτσι θα θέλατε κι εσείς» τους λέω και για μια στιγμή γελάω.

Changes |✔|Stories to obsess over. Discover now