Staggered Love | Completed

CHAPTER 29 - DONE

Zyler's POV

I was patiently waiting for Lathan to come here at the lobby of this Hotel. Pagkatapos kasi nung araw na naabutan kong may sinasabi siya kay Lilaine tungkol sakin, I decided to talk to Lathan in a serious way.

Hindi pa kasi niya sinasabi sakin kung ano yung totoo na tinutukoy niya. I just let the days passed by until he's ready to tell me everything.

It's been a week since namatay ang kanyang Ina. And balita ko'y nilibing na 'yon kahapon according to Lilaine. Hindi na din ako nakapunta sa libing kasi may biglaang emergency na nangyari sa company.

That's why I let my girlfriend to go there without me.

But I have this strange feeling when I didn't come in the funeral of Lathan's mother, para akong nakokonsensya kahit na hindi naman dapat.

"Zyler, sorry natagalan ako." napatingin naman ako kay Lathan na ngayon ay kakarating lang dito, bakas din sa kanyang imahe yung pressure.

Tipid lang akong ngumiti saka pinanood siyang umupo sa katapat kong sofa. Inusog ko naman palapit sa kanya yung inorder ko sa starbucks na kape.

"Thanks," tinanguan ko lang siya saka ko pinagmasdan ang kanyang itsura.

Putang ina, para akong nakikipag-usap sa sarili ko ngayon.

How does it come na magkamukha talaga kami? This was the question that was bothering me everyday, kahit sa pagtulog ko ay iniisip ko ang tungkol doon.

"What now?" I said with my cold tone of voice.

Doon na siya napatitig sakin kaya hindi ko naman maiwasang mailang at matawa bahagya.

"The fuck, Lathan. Don't stare at me, feeling ko tuloy tinititigan ko yung sarili ko ngayon." natatawang sabi ko pero nanatili siyang seryoso.

Napasandal tuloy ako sa inuupuan kong sofa sabay pinatong yung binti ko saking hita habang hawak-hawak yung Iced coffee ko.

Nagawa ko pa tuloy humigop doon at hinihintay ang sasabihin ni Lathan.

"Maniniwala kaba kapag sinabi ko sayo na...magkapatid tayo?" nasamid ako saking iniinom dahil sa tanong niya.

I stare at him for a moment and wiped my lips unconciously.

"Ano?! Are you fucking out of your mind, bro?" I laughed in disbelief.

He keep his bored sense to me, mukhang seryoso nga talaga siya sa kanyang sinabi. Paano ko naman kasi paniniwalaan yung sinabi niya?

I know I'm the only child of my Dad, so how do I believe him, huh?! Ano, anak siya sa labas? Tapos...tapos kamukhang-kamukha ko siya?

What?!

"You don't have any evidence for that, Lathan. So no, I won't believe---"

"Inaasahan ko na 'yan ang sasabihin mo, Zyler. Kaya bakit hindi natin subukang tanungin ang Ama mo?" natigilan na ako kasi si Daddy na mismo ang pinupunto niya.

He rose his eyebrows while giving me a half smile. Wala na akong naisagot kaya napaiwas naman siya ng tingin.

"Gusto mo, isulat ko pa sa libro kung paano tayo naging magkapatid tapos ipapublish natin sa company mo. What do you think my dear brother?" my jaw clenched when I noticed that he's teasing me.

"I think madaming bibili nun, nakakainteres kaya basahin---"

"Shut the fuck up, Lathan." sinamaan ko naman siya ng tingin.