Staggered Love | Completed

EPILOGUE

Zyler's POV

I wasn't in the mood while scrolling through my social media accounts, but it's kinda boring too kasi binubuhay lang ng mga papansing babae yung messages ko. Even my instagram pictures, they keep commenting like ' you're so hot ' 'are you free tonight? ' ' do you have any girlfriend daddy? '

Like mapapamura kana lang talaga eh, ganyan naba sila kahayok kapag yung lalaki ay good looking? Ugh, sumasakit lang yung ulo ko sa ganung klase ng mga babae.

Inabot ko nalang yung wine at binuhusan yung baso ko sabay inom nito habang nakatutok padin yung mga mata ko saking phone. Puro scroll lang ako not until one post caught my attention.

I bitterly smiled when I saw an engagement ring that was selling through online, kasi yung nagbibenta nasa ibang bansa pa. Ewan ko ba kung bakit bigla nalang akong napatitig do'n, gayong wala naman akong pagbibigyan na.

Kasi yung babaeng gusto kong makasama...nasa ibang lalaki na. Mismong kambal ko pa.

That's why I just continue to scroll down pero talagang minamagnet ako nung singsing na 'yon. Frustrated ko pang pinasadahan ng suklay yung buhok ko bago ko binalikan yung post.

I'll buy it just in case she will come back to me, and when that day happened, sisiguraduhin kong maisusuot ko na sa kanya itong singsing.

Grabeng katangahan 'yan, Zyler ah. Look, they already have a baby, tapos aasa kapang babalikan ka ni Lilaine?! Tanga mo gago.

Ngunit kahit na inaaway ako ng isipan ko, mas sinunod ko yung gusto ng puso ko. Binili ko 'yon at halos isang buwan pa ako naghintay bago dumating yung inorder ko. It was a legit and branded seller though, kaya wala akong dapat isipin.

Tinago ko pa yun sa isang cabinet kung saan walang makakagalaw, sinigurado ko na din na kahit sino ay walang makakakita dun maliban sa babaeng gusto kong pagbigyan nito.

Kaya sa mga lumipas na taon habang hihintay siya ay ginugol ko nalang yung oras ko sa company at sa pag-improve ng trabaho ko bilang CEO nito. Even if I missed her so much, pinilit ko padin yung sarili ko na ibaling pansamantala sa work yung atensyon ko.

And I admit that it was really hard to do it. Yes I may look cold, I may look happy outside but it was just a mask for everything that I felt magmula nang mawala si Lilaine sakin.

Sinalubong ko ang mga panibagong taon dala-dala padin yung alaala naming dalawa na sobrang hirap iwaksi sa isipan ko.

[ You only have one week to get back to me. Or else I will torture your daughter in front of you. Pero kung ayaw mo talagang bumalik, well, you better prepare her a coffin. Don't worry, ibabalik ko naman siya sa inyo ng buo...wala na nga lang buhay. ] my heart pounded when I hear what she says.

Tang ina, nababaliw na siya!

"F-Fuck---letche!" naibato ko ng wala sa oras yung cellphone ko na pang-ilan na sa mga naging gamit ko, and now I need to buy a new one...for the 12th time again.

Binabaan niya ako ng tawag, ni hindi ko pa nga nalalaman kung saan niya dinala yung anak ko!

I almost lost myself when she said that. I can't endure the pain anymore, hindi ko na kakayanin pa kapag pati yung anak ko mawawala dahil sa katangahan ko! Hindi ko na alam yung mararamdaman ko kapag mas lalong nagalit yung Mommy niya sakin.

Siya na nga lang ang bukod tanging pag-asa ko para mapunta ulit sakin si Lilaine tapos ganito pa yung mangyayari! Putang ina!

I started to think a better plan, and it takes one week for me do it. Not until I found myself taking the bullet na hindi karapat-dapat tumama kay Xyline, oh thank God, sa wakas! May nagawa na din akong matino bilang Ama ng anak ko.