Safae
We zijn 3 maanden verder en vandaag is dag van de rechtszaak. De rechtszaak tegen Badr die mij heeft verkracht en Oualid erin heeft geluids.
Oualid en ik zijn beide een beetje zenuwachtig voor vandaag maar ik denk dat Oualid ietjes meer zenuwachtiger is dan ik. Althans, dat lijkt zo.
"Heb je luiers in haar tas gedaan?" Vraag ik aan Oualid.
Hij reageert niet omdat hij naar iets aan het zoeken is maar ik zou niet weten wat.
"Wat zoek je?" Vraag ik.
Hij kijkt meteen mijn kant op en neemt een diepe zucht.
"Heb je zo een blauwe grote envelop gezien? Daar zit al die bewijs in.." Zegt Oualid.
Ik schud met mijn hoofd en loop zelf naar de tas van Maroua. Ik kijk of er luiers in zitten en zie ze gelukkig erin.
Ik zie Oualid de slaapkamer uitlopen en hoor hem zijn kantor kamer inlopen.
"Waar is die kanker ding!" Hoor ik hem vloeken.
Ik pak de tas van Maroua en loop dan naar Oualid.
"Waar had je het gelegd dan?" Vraag ik.
"Weet ik toch niet meer anders had ik hem nu in mijn handen. Jezus Safae stel niet zulke domme vragen" Zegt Oualid geïriteerd.
Ik trek mijn wenkbrauwen op en blijf voor een tijdje stil.
"Misschien als je goed nadenkt kan ik je helpen met zoeken. Het kan niet eens ver zijn, we hadden er gisteren nog samen naar gekeken" Zeg ik.
Oualid kijkt mij aan en rent dan weer naar de slaapkamer.
"Gevonden!" Roept hij.
Ik draai me om en zie hem met de envelop.
Hij kijkt me met een glimlach aan.
"Sorry, ik ben gewoon een beetje-"
"Nerveus? Ja ik ook. Kom we brengen de kinderen nu naar Souhaila voordat we telaat komen" Zeg ik.
Ik loop naar beneden met de tas en ik loop naar Anouar en Maroua die op de bank zitten.
Ik geef Anouar een kus op zijn wang en knuffel hem.
"Hey mama Maroua is weer in slaap gevallen" Zegt Anouar.
"Ja schat baby's slapen veel. Wat goed van je dat je zo goed op haar let, echt een grote broer ben jij" Zeg ik.
"Oké laten we gaan" Zegt Oualid en hij tilt Maroua op en legt haar in de maxicosi.
Ik knik en pak alle spullen met Anouar in mijn hand. We lopen dan de deur uit en stappen de auto in.
Onderweg bleef het best wel stil, zo is Oualid altijd als hij nerveus is.
"Het komt goed schat, echtwaar" Zeg ik en ik houdt zijn hand vast.
Hij geeft me een zwakke glimlach en houdt zijn ogen op weg.
Ik kijk even naar achter en zie dat Maroua en Anouar in slaap zijn gevallen. Ik pak mijn telefoon en maak er een foto van, echt super schattig.
Als we zijn aangekomen bij Souhaila stap ik alleen uit met Maroua en Anouar.
"Blijf niet te lang aub" Hoor ik Oualid zeggen als ik de deur dicht wil doen van de auto.
We lopen naar de voordeur en Anouar belt aan. De bel zit laag vandaar dat die erbij kan.
De deur wordt geopend en Souhaila springt in mijn armen.
