Oualid
"Zag je hoe die ging twijfelen toen hij het bedrag zag wat hij hem aanboden?" Zeg ik lachend tegen Hasan die net terug komt van het begeleiden van onze mogelijke nieuwe klant.
"Ja man bro, je hebt hem echt goed overgehaald" Zegt Hasan en gaat zitten tegen over mij.
"Wij. Je deed het ook goed" Zeg ik.
"Ja dat vind ik ook" Hoor ik Ilham opeens zeggen.
Ze lacht en overhandigd mij wat papieren.
"Dit zijn de nieuwe cijfers van de afgelopen weken. Het is echt flink omhoog gegaan" Zegt Ilham en kijkt Hasan kort aan.
Er heerst een ongemakkelijke sfeer. Waarom? Dat weet ik niet.
"Top. Dankjewel voor je werk. Je kunt gaan Ilham" Zeg ik na een lange stilte.
"Oké tot morgen, dag Hasan!" Zegt Ilham en loopt het kantoor uit.
Ik schenkt een zwakke glimlach en ik kijk dan naar mijn telefoon die afgaat.
Een onbekend nummer?
"Wie is het?" Zegt Hasan vragend als hij ziet dat ik verward kijk.
"Anoniem" Zeg ik en kijk naar mijn telefoon.
"Neem op en zeg op de luidspreker" Zegt Hasan en hij staat dan op.
Ik doe het zelfde en neem dan op.
Oualid: Hallo?
Onbekend: Hallo, goedemiddag. Spreek ik met de vader van Anouar?
Oualid: Uh ja klopt. Daar spreekt u mee? Hoezo? Is er iets met hem aan de hand? Wie bent u?
Juf: Ik ben zijn juf. Juf Anouk. Hij zou moeten worden opgehaald maar uw vrouw is niet gekomen. Ik heb haar geprobeerd te bellen maar ze neemt niet op. En uw dochter die bij onze kinderopvang zit is ook nog steeds niet opgehaald. Want zoals u weet zijn we een organisatie een school en kinderopv-
Oualid: Ja dat weet ik. Maar dit is niks voor mijn vrouw. Er is duidelijk iets mis. Waarom belt u mij nu pas? Ik kom mij kinderen nu ophalen.
Ik hang de telefoon snel op en pak meteen mijn sleutels.
"Waar is ze?" Zegt Hasan vragend.
"Broer ga alsjeblieft nu geen domme vragen stellen. Kom we gaan ze halen" Zeg ik en loop meteen de deur uit.
We rennen samen naar mijn auto en racen naar mijn kinderen. Onderweg probeer ik Safae te bellen maar ze blijft maar niet opnemen. What the fuck is er nou aan de hand?
Ik heb nog nooit zoveel stress en paniek in een keer meegemaakt. Ik merk dat ik er ook echt agressief van wordt.
Ik ren snel naar mijn kinderen als we aankomen op school. Maroua lag in de armen van een juf met Anouar naast haar.
"Papa!" Roept Anouar enthousiast.
Hij springt in mijn benen ik til hem op en geef een kus op zijn wang en leg hem weer neer.
"Gaat alles goed met je? Waar is mama?" Zeg ik vragend. Misschien had ze iets aan hem verteld waar ze zou zijn.
"Weet ik niet, mama zou wel komen zei mama" Zegt Anouar en kijkt me met zijn mooie grote groene ogen aan. Miskin
"Moeten we ons zorgen maken meneer?" Zegt de juf als ze mij Maroua overhandigd. Ik kus haar wangetjes en schud dan mijn hoofd.
"Ik ga haar zoeken maakt u maar geen zorgen. Dankjewel. Kom we gaan Anouar. Hasan wacht op ons" Zeg ik en ik gebaar hem dan we gaan en loop de school uit.
"En mama? Waar is mama? Is mama thuis?" zegt Anouar vragend.
"Weet ik niet kleine, kom geef handje" Zeg ik en we lopen dan terug naar de auto.
"Heb jij al meer gehoord?" Zeg ik vragend aan Hasan terwijl ik de kinderen hun kinderstoel zet.
"Nee man bro, sorry. Ik denk dat we de politie moeten bellen man" Zegt Hasan fluisterend.
Ik stap dan voorin weer in en Hasan start meteen de motor. Ik ben nu wel echt heel erg bezorgd geworden.
"Waarom blijft ze niet opnemen? Waar spookt deze vrouw uit. Je kinderen achterlaten op school waar is ze met haar hoofd?" Zeg ik mompelend.
Als we thuis aankomen vraag ik Hasan in de auto te blijven zitten met de kinderen omdat ik snel wou kijken of ze er wel of niet is.
Als ik de voordeur wil openen zie ik dat de deur open is. Ik kijk verbaasd en loop dan naar binnen.
"Safae? Hallo? Safae ben je thuis? Safae?" Roep ik door heel het huis. Maar geen gehoor.
Ik merk opeens iets op. Een telefoon? Maar niet van Safae. Ik druk op de vergrendel knop en zie een foto van Amel.
Huh?
Was ze hier?
Wat is hier aan de hand? Waarom was de deur open? En waarom is Amel haar telefoon hier?
Ik probeer deze situatie te begrijpen maar ik snap er oprecht niks van.
Ik ren terug naar de auto en leg alles aan Hasan uit.
"Bro. Ik wil je niet laten schrikken maar heeft die ex er niet wat mee te maken? Hij had jou bedriegt toch? Misschien meende die het wel?" Zegt Hasan.
Ik kijk hem met grote ogen aan. Alles valt op zijn plek nu.
"Bro ik zeg je eerlijk. Zou niet eens zo gek zijn. Laat me de camerabeelden kijken" Zeg ik en ik pak mijn telefoon erbij en open de camerabeelden app.
Ik spoel een paar minuten terug en zie dan een man die zijn pistool verstopt in zijn broekzak en dan bij ons aanbelt.
"What the fuck? Bro? Is dat hem niet?" Zeg ik vragend en zoom in zijn gezicht.
Hasan kijkt me aan en knikt.
"Hij heeft je vrouw denk ik man, we moeten hem pakken" Zegt Hasan.
Ik voel woede in me op komen en probeer mezelf in te houden want de kinderen zitten achter.
Ik kijk naar ze en zie dat ze in slaap zijn gevallen. Ik voel een traan opkomen als ik aan het ergste denk.
Nee. Stop met zo denken Oualid.
Niks gaat met haar gebeuren.
Niks.
"Ik maak hem dood" Zeg ik kill.
"Bro, probeer even rustig te blijven we-"
"Rustig? Ben je gek ah mogol? Deze kankerflikker heeft mijn vrouw hoe kan ik dan rustig blijven?" Zeg ik boos en zoek meteen het nummer van een vriend van mij die goed is met mensen opsporen.
"We brengen de kinderen bij mijn ouders en pakken deze woeshom. Vandaag is zijn laatste dag op aarde, hij gaat zien. Hij wilt aan mij vrouw komen? Ik ga voor hem komen vriend" Zeg ik en zet mijn telefoon aan mijn oor.
"Yallah" Zeg ik.
-
