"Omg schat! Ik was zo geschrokken toen ik hoorde wat er was gebeurd, kom hier" Zegt Souhaila en ze trekt me in een omhelzing.
"Aou! Voorzichtig mijn arm" Zeg ik als er tegen drukt.
Ik heb een gebroken arm gekregen door die val die ik had gemaakt. Ik voelde enorme pijn maar wist niet dat het gebroken zou zijn.
"Heeft hij dat gedaan?" Zegt Souhaila vragend.
Ik knik en ik hou haar even vast en laat dan weer los. Voelde wel even fijn om haar te knuffelen.
"Ben je oké? Awh arme schat" Zegt ze vragend als ze mij los laat.
"Ja het was echt even schrikken, ik was echt bezorgd om de kinderen" Zeg ik.
Ze kijkt met medelijdende ogen en blijft even stil.
"Dit komt allemaal gewoon door Amel, ja sorry maar ze had nooit naar jou toe moeten komen we moest gewoon naar de politie gaan! Zij heeft misschien niks te verliezen maar jij wel!" Zegt Souhaila.
"Ze had niet kunnen weten dat hij dit zou doen Souhaila" Zeg ik zacht.
"Nou ik weet wel zeker dat ze weet waar hij toe instaat was. Ze is niet voor niks van hem gescheiden hoor" Zegt Souhaila en neemt dan een diepe zucht.
Ik hou haar hand even vast en geef haar een gebaar dat het goed is. Ik wil er eerlijk gezegd niet over praten omdat ik er echt een naar gevoel van krijg.
"Genoeg daarover hoe gaat het met mij nichtje? Ik mis haar" Zeg ik om van onderwerp te veranderen.
"Gaat goed, ze wordt bijna 2 dus we gaan even kijken wat we voor haar kunnen doen. Gewoon iets kleins niks bijzonders" Zegt Souhaila.
Ik hoor haar in de verte nog verder praten maar beland ineens in een trans. Mijn gedachtes gaan weer naar wat er was gebeurd met de ex van Amel. Die angst, de pijn die ik voelde.
Dit wil ik echt nooit meer meemaken.
"Safae? Luister je me wel?" Zegt Souhaila vragend.
"Hè? Wat? Oh, ja ik luister. Sorry dacht even aan iets" Lieg ik. Wil niet dat ze zich zorgen gaat maken.
"Je moet echt met iemand hierover praten, ik ken een goeie psycholoog die-"
"Nee. Hoeft niet. Ik ben oké. Ik heb alleen een beetje last van mijn arm dat is alles" Zeg ik
"Oké, ik moet werken. Als je wat nodig hebt bel me wanneer je wilt. Ik ben altijd voor jou bereikbaar, oké?" Ik knik en ze geef me een zachte knuffel en loopt dan de deur uit.
Ik bedenk me dat als de kinderen vandaag thuis komen dat ze dan zomervakantie hebben.
Ik vind het heel fijn om met mijn kinderen te zijn, ik voel me alleen nu een super slechte moeder omdat ik nu alleen met wat er gebeurd in me hoofd zit.
Ik moet het gewoon proberen te negeren en hopelijk gaat het dan wel weg. Hopelijk.
-
Ik hoor de sleutels rinkelen in het deurslot van het huis. Na enkele seconden zie ik Anouar naar me toe rennen.
"Mammie!" Zegt hij vrolijk en hij springt op mij en geeft me kusjes.
"Oh schatje, hoe was school? Heb je het naar je zin gehad?" Zeg ik vragend.
Hij knikt hevig en kijkt dan sip naar mijn arm. Het zit namelijk in een gips.
