Het is vrijdag. Anouar heeft studiedag dus hij hoeft niet naar school.
Ik geef Maroua haar flesje die zelf al in haar stoel zit. Ze kan al wel lopen maar heb toch liever dat ze zit als ze drinkt.
"Alles opdrinken hè schatje?" Zeg ik en geef haar een kus op haar hoofd.
Ik maak dan een simpel ontbijtje voor Anouar die nog aan het slapen is.
Ik ga kort erna meteen aan de slag met het opruimen van het gehele huis.
We hebben bijna al onze meubels gekocht voor ons huis maar nog niet echt alles is compleet.
Ik moet ook eerlijk toegeven dat het ook nog niet echt als "thuis" voelt. Hopelijk komt dat gevoel later.
Als ik Maroua uit haar stoel wil halen gaat opeens de bel.
Zo vroeg? Denk ik dan.
Met Maroua in mijn zij loop ik naar de voordeur toe. Ik zou oprecht niet weten wie dat is. Als ik de voordeur open zie ik Hasan voor me staan.
"Hey" Zegt Hasan met een glimlach en hij wrijft over Maroua's wang.
"Hey, uhm Hasan, kom verder. Oualid is volgens mij nog niet wakker" Zeg ik terwijl ik opzij ga staan zodat hij naar binnen kan lopen.
"Ma3lish, hij verwacht mij wel dus hij zou zo wel komen" Zegt Oualid en gaat dan op de bank zitten.
Ik sluit dan de deur en leg Maroua in haar babyspeelhoek.
"Wil je koffie? Of thee? Of iets anders?" Zeg ik vragend.
"Uhm nee hoor hoef niks we gaan toch zo weer weg, we hebben een afspraak met een ander bedrijf" Zegt Hasan.
Ik knik en vraag of hij even op Maroua kan letten zodat ik Oualid kan roepen en Anouar wakker kan maken.
Hij vind het geen probleem dus loop ik naar boven naar onze slaapkamer.
Ik tref Oualid aan in een strakke pak. Hij ziet er echt heel goed uit. Ik schud de gedachtes van me af als ik aan onze ruzie van paar dagen terug denk.
"Hasan is beneden" Zeg ik kortaf en wil weer weglopen totdat Oualid mijn arm vasthoudt.
"Weet ik. We hebben zo een afspraak." Zegt Oualid op een rustige toon. Ik kan aan hem zien dat hij toch iets meer wilt zeggen.
"Safae over gisteren, ik wil er toch even op terugkomen" Zeg Oualid.
Ik kijk hem neutraal aan. "Ohja? Omdat je vond dat ik overdreef?" Zeg ik met iets bozere toon.
"Je vond het blijkbaar normaal om Ilham in onze slapen zonder het met mij te overleggen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is" Zeg ik.
"Ze was kapot net als ik dus ik wilde haar gewoon laten slapen. Ik dacht-"
"Je dacht niet." Onderbreek ik hem. Je dacht helemaal niet. Je dacht niet aan hoe het voor mij zou voelen. Zelfs als het "onschuldig" is, je doet dat gewoon niet. Punt." Zeg ik.
Hij wrijft met zijn handen over zijn gezicht. "Wollah ik wou haar gewoon niet wakker maken, dacht echt niet dat je er zo een punt van zou maken Safae" Zegt hij zacht. Je hoort aan zijn stem dat die moe is.
Ik kijk hem lang aan. "Het gaat niet alleen om dat ze daar sliep. Het gaat om vertrouwen. Jij nam die beslissing voor ons allebei, zondag mij.
Hij knikt.
"Je hebt gelijk, ik was naïef. Ik had het je moeten laten weten en dat spijt me oké? Echt. Het spijt me" Zegt hij en hij komt dichterbij me en plaats zijn handen op mijn wangen.
