"Wil je alsjeblieft even hier blijven, waarom luister jij niet? Ga eens even normaal doen Anouar" Zeg ik geïrriteerd als ik hem voor de zoveelste uit een winkel moet trekken. Hij loopt overal en nergens rond te rennen en dat is gewoon super gevaarlijk in zo een grote mall. Ik maak altijd de fout om met de kinderen naar de mall te gaan, ik leer er echt nooit van. Het is altijd chaos.
"Daar ben je, ik was je aan het zoeken" Zegt Souhaila terwijl ze mijn kant op komt lopen met Thomas en kinderwagen.
"Ja Anouar die is weel ondeugend aan het doen, wordt er helemaal gek van" Zeg ik geïrriteerd.
"Misschien heeft hij honger? Thomas was net ook erg hangerig. Laten we zo straks brengen naar de Burger King" Zegt Souhaila.
"Ja, goed idee. Ik moet alleen nog wat kleertjes halen voor Maroua en een paar zwempakken voor mijzelf" Zeg ik terwijl ik rond kijk.
We lopen verder naar andere winkeltjes en halen dan nog de laatste dingen voor Marokko. We hebben besloten om met de hele familie te gaan. Over onze ouders hebben we het ook vaak gehad maar ik praat daar het liefst niet over.
Als we klaar zijn met shoppen stoppen we bij de burger king en eten we daar wat met de kinderen. Als zij uit gegeten zijn lopen we weer terug naar de auto en zetten alle spullen daarin. We rijden dan naar mijn huis waar we Oualid en Souhaila's man zien praten.
"Jullie zijn snel terug" Zegt Oualid als hij ons opmerkt. Hij staat meteen op en helpt me met de tassen.
"Mama mogen Thomas en ik in de tuin voetballen?" Zegt Anouar smekend.
"Jullie hebben net gegeten, zijn jullie niet moe?" Zeg ik vragend.
"Anouar ga naar bed, het is bedtijd voor jou" Zegt Oualid plagend.
"Nee! Ik ben niet moe. Ik wil spelen" zegt hij boos.
Oualid gaat stuk en gaat speels door zijn haar.
"Papa maakt een grapje, ga maar spelen in de tuin. Rustig aan doen he?" Zeg ik en voordat ik een antwoord krijg rennen ze al naar de tuin toe.
"Ben zo kapot. De kinderen werden een beetje overprikkelt. Ik zelf ook" Zegt Souhaila en ploft neer op de bank.
"Ik breng Maroua even naar boven. Soumaya mag ook in haar kamer liggen. We hebben daar twee bedden" Zeg ik.
"Ik breng haar wel" Zegt Oualid als hij Souhaila gebaar geeft dat zij haar kind moet geven.
"Dankjewel" zegt Souhaila en ze haalt Soumaya uit de baby draagzak en overhandigd haar aan Oualid.
Samen met Oualid en Maroua in mijn handen lopen we dan naar de babykamer en stoppen we Maroua en Soumaya in de bedjes.
"Wil je niet nog een kind? Ik krijg gelijk babyfever als ik ze zo samen zie" Zegt Oualid.
"Babyfever? Maroua is nog een baby dus de fever zou je nog niet moeten hebben. En ja wil wel nog kinderen maar pas als Maroua naar de basisschool gaat. Dat lijkt me makkelijker" Zeg ik.
"En wat nou als ik een kind eerder wil?" Zegt Oualid vragend als die mij bij mijn middel pakt en diep in mijn ogen kijkt.
"Dan zul je het even met iemand anders moeten maken" Zeg ik plagend. Hij haat het als ik zulke grapjes maak.
Hij laat me meteen los en zucht diep.
"Kijk wat je zegt man, je verpest ook gelijk die mood, je bent daar de beste in Safae" Zegt Oualid terwijl hij de kamer uitloopt.
"Het was een grapje. Dat weet je toch?" Zeg ik terwijl ik me lach probeer in te houden. Wat niet echt lukt.
"Jatoch" Zegt Oualid en hij loopt dan naar beneden.
Ik pak de babyphones en neem ze mee naar beneden.
"Ben je niet zenuwachtig om je moeder na zo een lange tijd weer te zien Safae? Zegt de man van Souhaila.
Ik kijk op en weet even niet wat ik moet zeggen. "Ik...Uhm..." Zeg ik stotterend.
"Oh sorry. Ik wist niet dat" Souhaila geeft hem een duw op zijn rug en kijkt hem boos aan.
"Sorry schat. Ik zei nog dat hij er niet over moest praten" Zegt Souhaila.
Ik schenk een zwakke glimlach en breng een plateau met hapjes en drinken en leg het op de tafel.
Ik neem plaats naar Oualid die geen oogcontact met mij maakt. Nog steeds boos op dat grapje. Soms lijkt hij echt op een meid.
"Ik werd net gebeld door mijn piloot. Hij is ziek dus ik moet even opzoek naar een andere" Zegt Oualid nadat het even stil is.
"Maakt toch niet uit als we gewoon met de normale vliegtuig gaan? Ik vind het niet erg" Zeg ik.
"Ik heb dat liever niet. Ook met de kinderen. Is gewoon beter als we met de privéjets gaan" Zegt Oualid terwijl die gefocust op zijn telefoon kijkt.
"Luxe wel hoor, privéjet. heb je daar dan ook champagne ens?" Zegt Souhaila vragend.
Ik knik lachend.
"Gaat Amel ook mee?" Zegt Souhaila vragend.
"Geen idee. Heb haar sinds dat gebeuren niet meer gesproken. Denk dat ze niet eens meer in Nederland is" Zeg ik.
"Ik kan haar wel bellen en vragen. Is ook wel goed voor der, even afleiding" Zegt Souhaila en ze pakt haar telefoon tevoorschijn.
"Ja..." Zeg ik.
-
20:00
Ik heb de kinderen naar bed gebracht en nog de laatste was opgehangen. Ik wil eigenlijk zo veel mogelijk wassen zodat als we tijd zijn na de vakantie weinig te doen is. Ik sluit de lampen van het huis en loop dan naar de tuin, waar Oualid zit. Hier zitten we meestal als we even praten of even samen willen zijn.
Ik zie hem een hijs van zijn sigaret nemen als ik naar hem toe loop.
"Hey" Zeg ik als ik plaats neem tegenover hem.
Hij kijkt me kort aan en blaast rook uit.
"Hey. Heb je het niet koud?" Zegt hij vragend.
"Nee, blijf niet zo lang. Ik ga zo naar bed. Jammer dat je weer rookt Oualid" Zeg ik.
Hij blijft even stil en kijkt me dan lang aan. Hij dooft zijn sigaret uit en kijkt dan voor zich uit.
"Ja, ewa vind zelf ook jammer. Ik probeer te stoppen maar je kent me. Is lastig" Zegt Oualid.
Ik hou mijn lippen op elkaar en probeer mezelf warm te houden door me armen vast te houden.
"Kom hier" Zegt Oualid en hij gebaard dat ik naast hem moet zitten.
Ik doe wat hij zegt en hij houdt me stevig vast en kust me op mijn hoofd.
"Het spijt me als ik soms zo bot tegen je doe, of geïrriteerd. Ik ben nu met zoveel dingen tegelijkertijd bezig. Ik wil jullie en me ouders echt goed zetten en dat vraagt gewoon veel. Je weet dat jij altijd nummer een bij me bent, maar soms is werk echt teveel habiba" Zegt Oualid.
Ik blijf dan even stil en grijp dan naar zijn hand. Het voelt erg vertrouwd en warm.
"Ik kan het alleen waarderen Oualid, dat je zoveel voor ons doet. Maar het komt echt tot een punt. Je moet ook aan jezelf denken" Zeg ik terwijl mijn hoofd op zijn borstkas rust.
"Weet ik habiba, maar toch. Ik ben verantwoordelijk voor mijn familie en mijn gezin. Heb alsjeblieft geduld met me, oké" Zegt Oualid.
Ik laat mezelf dan los en kijk hem dan aan. Zijn ogen zijn een beetje waterig en rood. Huilt hij nou?
Dit vind ik wel moeilijk om te zien zo.
"Oké schat. En weet dat ik er voor je ben. Je kan altijd tegen me praten" Zeg ik.
Hij schenkt een glimlach en leunt naar voren en drukt zijn lippen op de mijne. Ik ga erin mee en zo gaat het even door.
Na paar seconden laat ik los en kijk ik hem diep in zijn ogen aan.
"Ik hou van je" Zeg ik
"Ik ook van jou zina" Zegt hij en kust mijn voorhoofd en omhelst me. Zo blijven we even zitten. In stilte.
-
