Safae
Mijn hoofd bonkt ontzettend. Ik heb super veel pijn aan mijn arm waar ik op geland was en mijn tranen zijn op. Mijn armen zijn ook nog eens vastgebonden wat de pijn verergert.
Ik heb zoveel gehuild en mijn keel is zo erg droog van de angst.
Bang dat dit mijn laatste dag op aarde zult zijn.
Ik mis mijn kinderen. Mijn schatjes. Ik kan niet zonder ze.
"Safae, schat stop met huilen het komt goed. Ik heb een plan" Zegt Amel die ik alleen kan horen maar niet kan zien.
We zitten ergens maar waar weet ik niet. Een loods? Of een kelder geen idee. Maar het ruikt erg muf hier.
"Ik wil niet doodgaan Amel. Ik kan echt nog niet doodgaan. Mijn kinderen hebben mij nodig" Zeg ik en ik barst meteen in tranen uit.
"Sssst. Schat. Het komt goed. Alsjeblieft stop met huilen" Zegt Amel.
Ik probeer me sterk te houden als ik voetstappen hoor. Hij is terug.
De lamp gaat aan en eindelijk zien we licht. Na zo een lange tijd.
Hij trekt een stoel naar zich toe en kijkt ons beide aan. Hij gaat vlakbij Amel zitten en lacht in haar gezicht.
Je kan aan haar zien dat ze ook angstig is. Haar macara is uitgelopen.
"Je dacht dat ik je niet zou vinden hè" Zegt Wasim met dezelfde kille glimlach als eerder.
"Je dacht dat je mij kon bedreigen? Je bent kanker dom vieze hoertje" Zegt Wasim en hij duwt haar hoofd opzij.
"Waarom ben je ineens zo stil geworden, Amel? Zegt Wasim met een dreigende zachte stem.
"Je was altijd zo luid, grote mond en nu heb je ineens niks te zeggen?" Zegt hij.
"Wat wil je dan? Dat ik smeek? Dat ik op mijn knieën ga? Je hebt ons al! Je hebt letterlijk alles van me afgepakt, denk je echt dat ik niet achter je aan zou gaan. Achter MIJN geld?" Zegt Amel met een trillende stem.
"Je krijgt helemaal niks. En zij" Zegt Wassim en kijkt dan naar mij.
Hij pakt mijn kin hard vast.
"Je moest je erbuiten houden. Had tegen je man gezegd dat hij moest ophouden met zoeken, maa rnu wordt jij mijn boodschap" Zegt hij en staat op.
Ik kijk hem woedend aan. "Je bent ziek in je kop" Fluister ik.
Hij grijnst.
"Kan best. Maar ik ben niet dom" Zegt hij.
"Ik begin eerst met je handen. Zo kan je niet meer aan dingen zitten wat niet van jou is" Zegt Wassim als hij Amel weer aankijkt.
Ik voel koude rillingen. Gaat hij haar nou vermoorden?
"Nee. Stop. Nee. Niet doen. Ik hoef het geld niet meer oké? Je mag alles hebben wollah. Alles. Alsjeblieft" Zegt Amel huilend en vol met angst.
"Nee. Telaat. Je moest hier nooit aan beginnen kleine sukkel" Zegt Wassim.
"Wat ga je met haar doen? Raak aan niet aan" Zeg ik boos.
Wasim kijkt mij aan en blijft even stil. Ben ik tot hem doorgedrongen?
"Je hebt gelijk. Dan is de lol ervan af. Ik moet eerst met jou beginnen zodat ze meer lijdt en dan is zij aan de beurt" Zegt Wasim en hij loopt mijn kant op.
"Nee!!!! Nee laat haar alsjeblieft met rust. Pak mij Wasim pak mij" Zegt Amel smekend.
Ik voel steeds meer angst naar boven komen. Is dit echt?
