04:00
Ik voel dat ik moet gaan overgeven en ren naar het toilet en kots alles uit. Na aan paar seconden is het gestopt. Ik loop dan de badkamer in en maakt mijn gezicht dan schoon en poets dan me tanden en kruip weer in het bed.
"Gaat het?" Zegt Oualid half wakker met een schorre stem.
"Ja, was een beetje misselijk" Zeg ik en ik wikkel mezelf weer tussen zijn armen. Zo waren we namelijk in slaap gevallen samen.
"Habibiti" Zegt hij zacht en hij kust mijn hoofd. Ik hoor hem daarna niet meer en merk als snel dat die weer in slaap is gevallen. Waar die misselijkheid vandaan kwam? Geen idee.
-
17:30
"Wat was er dan gisteren?" Zegt Souhaila met een bezorgde blik. Ik kijk Oualid streng aan. Hij hoeft ook weer niet alles te vertellen.
"Ze had vannacht overgegeven en voelde echt heel warm aan" Zegt Oualid.
"Ik kan ook voor mezelf praten, dankjewel Oualid. Er is niks aan de hand ik voel me echt helemaal prima" Zeg ik.
"We kunnen ook een andere dag gaan? Weet zeker dat ze dat niet-" Voordat Souhaila haar zin afmaakt kap ik haar af.
"OMG SOUHAILA?! Ik zeg toch dat ik me goed voel? We gaan gewoon vandaag. Als we vandaag niet gaan gaan ze dat weer als reden gebruiken om me te vernederen. We gaan gewoon vandaag ernaartoe en ik laat me gezicht zien en klaar. Genoeg erover" Zeg ik geïrriteerd.
Oualid en Souhaila schrikken van mijn uitbarsting maar blijven wel stil. Ik ben het gewoon zat dat ze er zo moeilijk over doen. Wil dit echt gehad hebben.
"Gaan we dan?" Zegt Souhaila na een lange stilte.
"Ik wacht in de auto" Zeg ik en ik geef Anouar een kus die te druk bezig is met gamen met Thomas. En ik geef de babysitter nog wat extra instructies over Maroua die nu boven aan het slapen is.
Ik loop dan naar buiten en fixeer mijn jurk door de warmte plakken mijn benen erg aan elkaar. Ik had een kort broekje eronder aan moeten trekken bedenk ik me nu. Dat kan nu dus niet meer helaas.
Als ik de auto instap zie ik Oualid en Souhaila ook mijn kant opkomen. Hopelijk is deze dag snel voorbij.
Ze stappen dan beide in en Oualid start meteen de auto. Onderweg probeer ik me echt mentaal en fysiek voor te bereiden op wat straks zal gebeuren, want als ik dat niet doe ga ik echt neerstorten.
Na een uur rijden zijn we aangekomen en stappen we allemaal uit.
"Ben hier zo lang niet geweest" Zegt Souhaila als ze om haar heen kijkt. Ik doe dit ook maar krijg alleen maar slechte herinneringen die naar boven komen. Ik kan niet echt zeggen dat ik een leuke kindertijd heb gehad.
"Habiba, weet je zeker dat ik niet met je mee naar binnen moet gaan, je weet dat ik dat graag voor je doe he?" Zegt Oualid vragend als ze me medelijdend aankijkt.
Ik knik mijn hoofd en geef hem een korte zoen. "Bedankt dat je ons gebracht hebt. we bellen je wel als we klaar zijn" Zeg ik.
"Safe" Zegt hij en hij kust mijn hand en stapt dan de auto in maar rijdt nog niet weg. Hij wacht denk ik tot we binnen zijn.
"Kom" Zegt Souhaila en ze gebaart met haar hand om haar hand vast te houden. IK doe dit en we lopen dan samen naar de voordeur. Souhaila drukt op de bel en ik kijk nog een keer om. Ik zie dat Oualid al is weggereden want me dan toch een angstiger gevoel geeft. Ik weet dat ik nu niet alleen ben maar toch voelt het zo.
"Het komt goed" Zegt Souhaila en ze houdt me hand goed vast.
De deur begint open te gaan en we zien een jongere meneer dan voor ons staan. "As-salāmu ʿalaykum" Zeggen wij beide.
