20:00, Marokko
Ik neem een diepe zucht terwijl ik Maroua probeer te sussen. Ze is al de hele rit onrustig en en Anouar die is continue aan het huilen. Deze rit wordt nog mijn ondergang.
Gelukkig rijden we al naar ons huis. Ik heb nog nooit zo een vreselijke rit gehad. Ik denk dat het hoogstwaarschijnlijk een opstapeling van verschillende dingen zijn.
Oualid is namelijk ook erg geïrriteerd en die weet het goed af te reageren op de rest.
"We are here, sir" Zegt de chauffeur als hij voor een huis stopt. Ik kijk een beetje om me heen en zie dat het er erg mooi uit ziet. Het lijkt bijna op een villa. Zo groot en mooi is het.
Net voordat Oualid wilt uitsappen zien we een Ilham en Hasan ook aankomen. Ze stappen beide uit en pakken hun koffers uit de auto.
Oualid stapt dan de auto uit en loopt met de chauffeur naar buiten. Ik zie hem geld geven en dan gaat mijn aandacht meteen naar Anouar die huilt.
"Mama ik heb echt honger" Zegt Anouar snikkend. Ik kijk hem streng aan. Hij is al de hele rit aan het zeuren en mijn geduld is op.
"Wil je alsjeblieft even ophouden Anoaur, je bent al de hele tijd aan het huilen. We gaan straks eten" Zeg ik geïrriteerd.
Oualid opent de deur voor mij. Met Maroua stevig tegen me aan geklemd stap ik uit de auto.
"Kom" Zeg ik tegen Anouar. Hij pakt mijn hand vast en stapt achter me aan.
"Hebben jullie een goeie rit gehad?" Zegt Hasan vragend. Ik kijk naar de kinderen en dan weer naar hem. Hij knikt lachend.
"Gelukkig kan je nu even rusten, dat is wel fijn toch?" Zegt Ilham.
Ik knik en kijk dan weer naar het huis.
"Is dit onze huis?" Zeg ik vragend aan Oualid.
"Nee dit is een hotel" Zegt hij sarcastisch. "Natuurlijk is dit onze huis ik had dat toch al gezegd, Safae" Zegt hij met een scherpe toon.
Ik trek mijn wenkbrauwen op maar zeg niks. Met Maroua aan een arm en Anouar aan de andere hand volg ik hem naar binnen.
Zodra we de door de deur stappen sta ik even stil. Ik zie dat de woonkamer enorm groot is. Het heeft een hoge plafond en het heeft een mooie interieur.
"Wow, het is echt prachtig Oualid" Zegt Ilham.
Ik rol met mijn ogen en ga op de bank zitten. Het is wel erg mooi en groot. Het heeft een hoog plafond en een mooie interieur.
"Wat vind jij ervan habiba?" Zegt Oualid vragend. Hij kijkt me afwachtend aan.
"Het is heel mooi, echt goed gedaan" Zeg ik.
"Shokran, had hulp gekregen van Hasan, hij had ook de beste interieur designers geregeld" Zegt Oualid en hij geeft Hasan een schouderklopje.
"Heel mooi schat" Zegt Ilham en ze geeft Hasan een kus op zijn wang.
"Oualid we moeten wel boodschappen doen, de kinderen hebben honger. Ik zelf eigenlijk ook" Zeg ik.
"Is al geregeld der is een chef die ons eten al heeft klaargemaakt. Er is ook een nanny voor de kinderen dan heb je ook wat tijd voor jezelf" Zegt Oualid.
"Wacht ik wordt gebeld" Zegt Hasan en hij loopt dan naar de deur om te bellen.
"Hello!" Zegt een man die ons tegemoet komt in de woonkamer. Hij heeft een schort om en een chefmuts.
"Hi, is the food ready?" Zegt Oualid vragend.
"Yes, it is. Everything is on the table" Zegt hij en hij wijst naar de tafel waar allerlei eten en drinken op staat.
