Door het tikkende geluid van een klok worden mijn ogen langzaam geopend. Dit met wel veel moeite omdat het voelt alsof ze vastgeplakt zitten.
"Ze is wakker. Safae lieverd, hoe voel je je?" Hoor ik iemand zeggen ik probeer me ogen goed scherp te stellen en zie dan Souhaila's gezicht boven me hoofd hangen.
Ik kijk om me heen en zie een bezorgde Oualid aan de andere kant staan. Hij kijkt hoopvol naar me zonder iets te zeggen en houdt me hand strak vast.
"Wat doe jij hier? Ga weg" Zeg ik boos als ik Souhaila goed zie.
"Ik ben je zus! Doe niet zo onaardig tegen me. Ik bedoelde het niet vervelend toen ik het aan mama vertelde" Zegt Souhaila.
"Wat is er gebeurd? Waarom ben ik in het ziekenhuis?" Zeg ik vragend gericht naar Oualid.
"Ja, je vader probeerde Oualid neer te steken, je viel daarna flauw, maar gelukkig was de politie op tijd gekomen.." Zegt Souhaila.
"Ik vroeg je om niks Souhaila, ga alsjeblieft weg" Zeg ik dit keer wat bozer. Ik kan gewoon niet geloven dat ze dat aan me ouders heeft verteld ondanks alles wat er is gebeurd. Ze heeft me gewoon verraden.
"Het spijt me zo erg Oualid, het spijt me dat ik zulke vreselijke ouders heb" Zeg ik terwijl er tranen langs me wangen glijden.
"Het is niet jou schuld gekkie, kifesh je biedt je excuses daarvoor aan.Het is hun fout" Zegt Oualid die mijn hand nog steeds stevig vast houdt en mijn tranen wegveegt met zijn vinger.
"Ben je oké? Heb je pijn? Heeft hij je pijn gedaan?" Zeg ik bezorgd en probeer elke plek op zijn lichaam te bestuderen.
"Hij heeft me niet geraakt habiba. Maak je geen zorgen" Zegt Oualid die mij rustig probeert te houden.
"Ik riep even de dokter en zeg dat je wakker bent geworden" Zegt Souhaila en ze loopt de kamer dan uit.
"Ze heeft me echt zo erg gekwetst Oualid, ze heeft alles aan me ouders verteld over ons, over de kinderen, over jou in de gevangenis..." Zeg ik.
"Ik weet het zina, ze heeft me alles uitgelegd. Ze bedoelde er echt niks slechts mee, je kent haar toch?" Zegt hij vragend.
Ik negeer zijn vraag en ga dan met me hoofd naar andere gedachtes.
"Ik wil echt naar huis. Ik kan hier gewoon niet meer zijn. Of een andere land alles behalve hier. Ik trek het hier gewoon niet. Ik heb nachtmerries Oualid, het is echt niet te verdragen hier" Zeg ik terwijl ik me tranen probeer in te houden. Mijn ouders hebben me echt zo erg getraumatiseerd dat ik niet in dezelfde land als hun kan verblijven. Zo erg is het dus uit te hand gelopen.
"Ik snap je, en ik heb al een ticket voor ons geboekt naar Ibiza. Het is hier gelukkig niet ver vandaan en ik ken daar veel vrienden van me die ons goed kunnen helpen met alles. Ik wist al dat je hier niet meer wou zijn. Sorry dat ik niet naar je luisterde toen je zei dat je niet naar Marokko wou gaan" Zegt Oualid.
"Het is oké Oualid, ik weet dat je het goed bedoelde. Ik wou het zelf ook proberen dus het is goed. Wanneer vliegen we?" Zeg ik vragend.
"Vannacht al, al onze koffers liggen al klaar dus je hoeft alleen maar mee te komen. Ik heb alles geregeld maak je geen zorgen" Zegt hij.
"Dankjewel schat" Zeg ik terwijl ik mijn mondhoeken krul. Hij leunt dan mijn kant op en geeft me een zoen. Ik ga erin mee en dan worden we onderbroken door de dokter.
Hij vertelt dat er niks ernstigs is en dat we ons geen zorgen hoeven te maken en dat ik gelijk al naar huis mag gaan. We bedanken de dokter en rijden dan terug naar ons huis, terug naar mijn kinderen.
Als we thuis aankomen zien we de man van Souhaila, Ilham en Hasan in de woonkamer. Ze kijken met z'n alle televisie.
Ze richten hun blikken op mij als ze ons binnen horen lopen.
"Hey, Safae. Ik hoorde wat er gebeurd was. Ben je oké? Zegt Hasan vragend.
Ik knik en loop dan meteen door naar boven naar de kamer van de kinderen. Ik heb ze gemist. Ik loop eerst de kamer van Anouar binnen en zie dat hij diep slaapt. Ik hoor z'n ademhaling en zie dat hij aan het duimen is.
Ik ga voorover hen staan en geeft hem dan een kus op zijn wang en ga dan met mijn hand over zijn hoofd. Ik hou zoveel van mijn kinderen.
Ze zijn letterlijk het geen wat mij zoveel zingeving geven. Ik blijf voor een paar minuten zo staan en loop dan rustig terug naar mijn kamer. Waar Maroua in de babybedje slaapt. Zij slaapt ook vredig. Ik wrijft over haar zachte wangetjes en kus haar ook haar wang. Mijn andere kleine engel.
Ik besluit dan een douche te nemen en mijn laatste spullen in te pakken. Mijn tas en oplader stop ik allemaal in me tas.
Wanneer ik dat gedaan heb ga ik op het bed liggen en kijk ik naar het plafond. Ik bedenk me hoe eenzaam ik me op dit moment voel. Ik zou namelijk liegen als ik zeg dat het me niks doet dat me ouders mij zo behandelen.
Ik bedoel wie vind dat nou wel fijn? Ik wil ook gewoon normale ouders hebben. Maar helaas is mij dat niet gegund. Mijn familie is Oualid en de kinderen en dat blijft zo. Ik had dit allang al beseft maar ik heb gewoon een reality check gekregen.
"Safae?" Hoor ik iemand zeggen buiten de deur. Ik herken haar stem meteen. Souhaila.
"Ga weg. Maroua slaapt en wil haar niet wakker maken" Zeg ik kortaf.
"Kunnen we alsjeblieft praten? Ik wil geen ruzie" Zegt Souhaila.
Ik blijf even stil en sta dan op en loop dan naar de deur. Ik open hem en kijk haar dan boos aan. Ik zie aan haar dat ze gehuild heeft. Haar ogen zijn rood en waterig.
Moet ik nu medelijden voor haar krijgen ofs? Als ik haar zie voel ik gewoon woede. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ze dit gedaan heeft.
"Ik heb daar geen behoefte aan. Laat me gewoon met rust. Ga lekker naar je ouders die je wel mogen. Dag!" Zeg ik en ik sluit de deur dan weer.
-
00:30
"Mag ik een knuffel Anouar, een dikke knuffel voor tante Souhaila" Zegt Souhaila die haar armen spreidt en hurkt. Anouar loopt naar haar toe terwijl die aan zijn ogen wrijft. Hij is nog erg moe. Ze knuffelt hem en hij loopt dan terug naar mij.
"Mama kan je mij alsjeblieft optillen?" Zegt Anouar jammerend. Hij kan nogal babyachtig doen als hij moe is.
"Ik heb Maroua al in de draagzak lieverd. Ik hou je hand vast goed? Dan mag je in de vliegtuig bij mama slapen" Zeg ik.
"Shokrane Oualid en fijne reis, we zien jullie weer in Nederland" Zegt Souhaila en knuffelt Oualid.
"We lopen alvast naar binnen"Zegt Ilham en stapt met Hasan de privé jet in.
"Geen probleem. Zorg goed voorjezelf, en kijk uit voor die gekke ouders van je" Zegt Oualid met op het laatst lachend.
"Komt goed" Zegt Souhaila die dan mij aankijkt. Ik negeer haar blik en kijk Oualid aan met als gebaar om te gaan.
"Zeg haar dan even gedag Safae" Zegt hij dan geïrriteerd.
"Dag" Zeg ik droog zonder haar aan te kijken en stap dan met Anouar die mijn hand vast houdt in de privéjets.
Ik groet de stewardess en de piloot en help Anoaur dan met zitten in zijn stoel. Ik schuif de stoel zo voor hem uit dat hij kan liggen.
"Mama kom je naast mij zitten?" Zegt Anouar vragend met half slapende ogen.
"Ssst, ja schat, ga maar slapen" Zeg ik.
Met Maroua in de draagzak doe ik dit ook voor mijzelf bij mijn stoel.
"Je moet het sowieso met haar uitpraten. Het is je zus" Zegt Oualid die dan als laatst aansluit.
"Ja-ha" Zeg ik en kijk dan naar buiten. Souhaila stond er niet meer.
"Ibiza here we come!" Zegt Ilham enthousiast.
"Yesss!" Zegt Hasan dan.
