imagine haikyuu

don't let me down

-Bir kız öldü ve kimse onu tanımıyordu, bir kişi hariç.-
--Kenma Kozume--
---düşmeme izin verme---

Polis arabalarının sirenleri sokak boyunca kaldırımları rahatsız ederken kimse başını pencereden çıkartmadı bile. Çünkü polisin önünde durduğu evde yaşayan kızı kimse tanımıyordu.

′°′

"Geldiğin için teşekkür ederim." İpeksi saçlara sahip olan kız, uçlarını sarı saçların kapladığı oğlanı içeriye davet etti. "Önemli değil." Oğlan, yanaklarının kızarmasına engel olamadı.

Y/N L/N. Bütün bir yıl boyunca kimseyle bir etkileşimi yoktu ama bir şekilde Kenma ile konuşuyordu ve Kenma, yavaş yavaş ondan hoşlanmaya başlıyordu.

Önceden hazırlanmış oturma odasına geçtiler ve masaya oturduktan sonra önceden yarım kalmış proje ödevlerine devam ettiler.

Günler geçtikçe kendilerini birbirlerine daha yakın hissediyorlardı. Kenma'nın sık sık video oyunlarını bırakıp evden çıkmasının nedeni uzun zamandan sonra Kuroo değil, Y/N'di.

Sokak boyunca yürüyor ve gülüşüyorlardı.

Kenma, asla sonunun böyle olacağını düşünmemişti. Eskiden olduğu gibi yeniden video oyunlarıyla baş başa kalacağını ve evden çıkmayı reddedeceğini düşünmezdi.

Daha bir gün önce beraberlerdi ve Kenma, kızın okula erken geldiğini bildiği için erkenden evden çıkmıştı. Yolda uzun zamandır ihmal ettiğini bildiği arkadaşı Kuroo ile karşılaştı.

Onun aksine bu durum, Kuroo'yu rahatsız etmiyor. Aksine sevindiriyordu. arkadaşının iletişimde ne kadar fazla sorun yaşadığını biliyordu. Y/N'in onunla konuşması hoşuna gidiyordu.

Tabii bundan sonra onun konuşacağı bir Y/N olmayacağını nasıl haber vereceğini de düşünmüyor değildi.

Selamlaştılar ve okula doğru sessizce yürümeye başladılar. Kenma, Kuroo'nun bu sessiz ve düşünceli haline alışık değildi. "Bir sorun mu var?" Sessizliği ve Kuroo'nun düşüncelerini böldü.

"Aslında var." Kuroo, direkt söylemenin daha iyi olacağını düşündü. "Bak, üzgünüm ama Y/N evinde ölü bulunmuş."

′°′

Odasına girdi. Kapıyı yavaşça kapattı. Burnunu çekti ve gözlerinde yaşları sildi. Yatağına oturdu ve elini yatağın altına atarak kutuyu kavradı. Kutuyu açtı ve içindeki fotoğrafları çıkartarak en alttaki hiç kullanılmamış siyah defteri çıkarttı.

'Y/N L/N'den Kenma Kozume'ye'

Dudakları titreyerek tekrar etti. "Y/N L/N'den Kenma Kozume'ye"

Sözleri biter bitmez bir anda sayfalar dönmeye başladı. Defterin tam ortasında dönmeyi bıraktılar. Kenma, şaşkınlıkla deftere bakmayı sürdürdü.

'Merhaba ben Y/N L/N.' cümleler kendiliğinden belirdi. 'Bu defter, sadece bir kişiye aittir ve sahibi ben değil, şu anda defteri elinde tutan kişidir. Ben sadece bir misafirim.' Cümlenin devamı geldi. 'Ve eminim o, benim bulunduğum ortamda bile daha fazla kabul edilebilir birisi olmuştur her zaman.' Kenma, olan biteni anlamlandıramıyordu. 'Umarım ölmeden önce bunu verebilecek birisini bulmuşumdur. Tarih; 12 Ekim 1734.'

12 Ekim 1734 mü?

---
AY AY AY HEYECANLANDIM
ABİ MÜKEMMEL YA
AĞLAYACAĞIM