[unicode]
လေပေါ်မြောက်သွားတဲ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ ထယ်ဟျောင်းသူ့လက်မောင်းပေါ်ပါသွားရသည်။
"ငါ့အသားကိုမထိနဲ့!!"
ကားကြီးကလည်း သူတို့ကိုကျော်သွားချေပြီ ။ ဂျက်စတင်ဟာထယ်ဟျောင်းကို မချီပြီးကားဆီကိုအတင်းပြန်ခေါ်လာခဲ့၏ ။
"ခင်ဗျားငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်ဘူးလား"
"ဖောက်ပြန်တဲ့ကောင် ငါမင်းကိုရွံတယ်"
ထယ်ဟျောင်းညနေကမြင်ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းကိုမျက်လုံးထဲကပျောက်ကွယ်သွားဖို့ဆုတောင်းနေမိသည်။ ဒါပေမယ့် ဓာတ်ပုံရိုက်ထားသည့်အလား တခြားလူတစ်ယောက်ကိုရင်ခွင်ထဲထည့်ထားတဲ့ သူ့ပုံရိပ်က ထပ်ခါထပ်ခါမြင်နေရသည်။
သူပြောင်းလဲသွားပြီ ထင်ခဲ့တဲ့ထယ်ဟျောင်းရဲ့အတွေးတွေဟာ အကုန်သဲထဲရေသွန်ပင်။ ရွံသည် မုန်းသည် ။ ဂျက်စတင်သူ့ကိုကားနောက်ခန်းထဲ ထည့်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပါ၀င်ကာ ကားတံခါးကိုပြန်ပိတ်ပစ်လိုက်သည် ။
ကားထဲရောက်သည်နှင့်ထယ်ဟျောင်းကိုခါးကနေဆွဲထားပြီး မျက်နှာနားအတင်းကပ်လာလျှင် ထယ်ဟျောင်းခေါင်းကိုငုံ့က အသားကုန်ရှောင်တိမ်းမိသည် ။
"ငါ့ကိုမထိနဲ့ .. လွတ်စမ်း ငါ့ကိုအခုလွှတ်ပေးစမ်း!"
"ခင်ဗျား ထင်ချင်ရာတွေစွတ်ထင်မနေနဲ့ ကိုယ့်အတွက်ကျတော့ခံစားတတ်သေးတယ်လား"
မိမိလက်တွေကြားမှာ ဖျတ်ဖျတ်လူးနေတဲ့ ဂိုက်ဆရာကို ဂျက်စတင်လေသံမာမာနဲ့ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ မျက်နှာကိုရိုက်ဖို့ကြိုးစားလာတဲ့လက်တွေကို ဆွဲချုပ်လိုက်ရင်း ..
"သိပ်ဆိုးနေတာ ခင်ဗျားကတော့"
"အားး.. ကယ်ကြပါဦး"
ပါးကိုနမ်းဖို့ကြိုးစားတာကို အသားကုန် အော်နေတော့သည်။ သေချာတာကတော့ ဂိုက်ဆရာသူ့ကိုတော်တော်စိတ်ဆိုးနေတယ်ဆိုတာပင် ။ ကားထဲကရုန်းရင်းဆန်ခတ်အခြေအနေနဲ့အတူ ကားအပြင်မှာလည်းမိုးစက်အချို့တို့ကတဖွဲဖွဲဆိုသလိုကျဆင်းလာခဲ့သည်။
