Assassinated (Voltooid✔)

Ontdekkingsreis.

Ik kom terecht in een van de vele gangen van het koninklijk paleis. De vloer is prachtig zwart-wit betegeld, en het behang aan de muren is van een goudgele kleur, bijna bruin. Een prachtige, koninklijke kleur. Aan de wand hangen schilderijen, en af en toe blijf ik even staan om ze te bekijken. De meeste schilderijen zijn van de koning, sommige van de koningin en heel veel van hen samen. Eindelijk kom ik er eentje tegen van Aiden. Hij is daar een jaar of zes, poserend op het strand. Zijn blik is jeugdig en vreugdevol. Zijn mooie donkerbruine haren wapperen in de wind. Achter hem staat de koning, met een hand op de schouder van zijn zoon. Zijn blik staat trots, en vriendelijker dan op alle andere schilderijen waarop ik hem tot nu toe heb gezien. Ze zien er gelukkig uit.

Ik loop weer door, sommige mensen kijken me verbaasd aan. Ik weet dat als ik doe alsof ik hier mag lopen, dat ik dat dan ook uitstraal. En dat mensen daarin geloven. Dus onderweg vraagt niemand me wat ik hier eigenlijk doe. Ik loop helemaal terug naar de ingang van het paleis, daar waar ik net nog gelopen heb. Gelukkig ben ik geen bewakers tegen gekomen, die zouden me zeker wel herkennen, en weten dat ik hier niet hoor te zijn. 

Bij de ingang van het paleis kun je twee gangen in, de linker en de rechter. Ik kom uit de linkergang, en loop nu richting de rechter vleugel. Dat deel van het paleis is helemaal van de koninklijke familie en de belangrijkste edelen. Hier moet ik beter oppassen, want in mijn assassinskleding zie ik er niet uit als iemand van adel. 

Ik heb een vermoeden waar Aiden nu is, en de weg weet ik nog. Ik ben hier eerder geweest. Ik duw de herinneringen uit mijn hoofd, en loop stug door. Het is etenstijd, en dat werkt in mijn voordeel. De hele koninklijke familie en alle edelen zijn nu in de grote eetzaal, en de gangen zijn verlaten. Alhoewel, niet iedereen is in die eetzaal. Ik begin harder te lopen omdat ik stemmen hoor. Schreeuwende stemmen. Ik herken Aidens stem en de stem van de koning. Eindelijk ben ik bij de kamer van de koning, en voor de deur staat nog steeds dat ridderharnas. Perfect om me achter te verstoppen, mocht er iemand langskomen of voor als Aiden of de koning de kamer uit komt. Ik ga gehurkt zitten achter het harnas en houd mijn adem in...